#NERD_BASHING_TIME και πάμε στα κλασικά

Και φυσικά το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό είναι το 1984. Σίγουρα ξέρεις ότι υπάρχουν βιβλία που μιλούν για το μέλλον και υπάρχουν βιβλία που αποκαλύπτουν τους μηχανισμούς της εξουσίας. Το 1984 του George Orwell ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι προφητεία με την επιφανειακή έννοια του "τα είπε όλα ο μύστης". Είναι ένα είδος ανατομίας. Όπως θα έλεγε και ενας φίλος, εγχειρίδιο πολιτικής φυσικής. Είναι το manual του πώς διαλύεις την πραγματικότητα χωρίς να ρίξεις ούτε μία βόμβα. 

Το μυθιστόρημα εκδόθηκε το '49, σε έναν κόσμο που μόλις είχε βγει από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και έμπαινε στον Ψυχρό Πόλεμο. Ο Όργουελ δεν έβλεπε το 1984 σαν ημερομηνία-μαντεία. Το έβλεπε σαν μεγεθυντικό φακό. Και αυτό είναι το πρώτο ανατριχιαστικό σημείο, το βιβλίο δεν είναι sci-fi τεχνολογίας. Δεν τον ενδιαφέρουν οι εφευρέσεις. Τον ενδιαφέρει η δομή. 

Η Ωκεανία κυβερνάται από το Ingsoc - English Socialism. Εδώ βρίσκεται η πρώτη μεγάλη ειρωνεία. Ο Όργουελ ήταν δημοκρατικός σοσιαλιστής. Αλλά το καθεστώς του βιβλίου δεν είναι σοσιαλιστικό με καμία ουσιαστική έννοια. Είναι ολιγαρχία μεταμφιεσμένη σε ιδεολογία. Το όνομα λειτουργεί ως μάσκα. Αυτό είναι κομβικό, το 1984 δεν επιτίθεται σε μια ιδέα, επιτίθεται στη διαστρέβλωσή της όταν μετατρέπεται σε μηχανισμό απόλυτου ελέγχου. Το καθεστώς στηρίζεται σε τέσσερις θεμελιώδεις άξονες, επιτήρηση, γλώσσα, ιστορία και ψυχολογική πειθάρχηση.

Η επιτήρηση στο '84 δεν είναι gadget. Τα telescreens δεν είναι εντυπωσιακά μηχανήματα. Είναι