#NERD_BASHING_TIME Βόλντεμορτ

 

Δεν θυμάμαι τόσα χρόνια αν έχω κάνει αφιέρωμα στον Βόλντεμορτ (μη μου ξεκινήσετε τα κρυοκωλέ περί Βαρουφάκη). Μιλάω για το καραφλό με τις φιδοαναμοχλεύσεις της Ρόουλινγκ. Μάλλον δεν έχω κάνει. Άρα, άραξε κάνει και δροσούλα τώρα το βράδυ και διάβασε χαλαρά. 

Αν βαριέσαι φύγε!

 

Αρχικά να πούμε πως υπάρχει ένα παράδοξο γύρω από τον Βόλντεμορτ που ακολουθεί το Χάρι Πότερ εδώ και χρόνια. Από τη μία έχουμε έναν μάγο τόσο επικίνδυνο ώστε μια ολόκληρη κοινωνία αποφεύγει επί δεκαετίες ακόμη και να προφέρει το όνομά του. Έναν άνθρωπο που δολοφονεί χωρίς δισταγμό, εισβάλλει στις σκέψεις των άλλων, δημιουργεί Πεμπτουσιωτές, καταλαμβάνει το Υπουργείο Μαγείας, πετά χωρίς σκούπα, πειραματίζεται με μορφές σκοτεινής μαγείας που οι περισσότεροι μάγοι δεν γνωρίζουν καν ότι υπάρχουν και μπορεί να σταθεί απέναντι στον Άλμπους Ντάμπλντορ σε πραγματική μονομαχία χωρίς να εξαϋλωθεί στα πρώτα δεκαπέντε δευτερόλεπτα, επίτευγμα που από μόνο του θα άξιζε να μπει με κεφαλαία στο βιογραφικό του. Από την άλλη υπάρχει το αιώνιο επιχείρημα, ναι ρέι Μπίλ,αλλά τόσο πανίσχυρος ήταν και τελικά δεν μπόρεσε να νικήσει ένα σχολείο; 

 

Μόνο που η ερώτηση είναι λάθος ήδη από τη διατύπωσή της. Ο Βόλντεμορτ δεν έχασε από ένα σχολείο. Έχασε την τελευταία μάχη ενός πολέμου μέσα σε ένα οχυρό όπου είχαν συγκεντρωθεί σχεδόν όλες οι δυνάμεις της αντίστασης, ενώ ταυτόχρονα κατέρρεαν οι μηχανισμοί που τον είχαν κάνει σχεδόν αθάνατο. Και ακόμη πιο σημαντικό, έχασε επειδή τα ίδια χαρακτηριστικά που τον έκαναν τόσο αποτελεσματικό ως τύραννο, η αλαζονεία, η εμμονή με τον έλεγχο, η περιφρόνηση για τους άλλους, η απόλυτη πίστη στη δύναμη, περιόριζαν με τρόπο καταστροφικό όσα μπορούσε να καταλάβει.

 

Ο Τομ Μάρβολο Ριντλ γεννιέται στις 31 Δεκεμβρίου του '26. Η μητέρα του, Μέροπ Γκάουντ, είναι απόγονος του Σαλαζάρ Σλίθεριν και μέλος μιας κάποτε σημαντικής, αλλά πλέον εξαθλιωμένης και βίαιης οικογένειας καθαρόαιμων μάγων. Ο πατέρας του, Τομ Ριντλ ο πρεσβύτερος, είναι μαγκλ. Αυτή η λεπτομέρεια είναι θεμελιώδης, γιατί ο μελλοντικός προφήτης της καθαρότητας του αίματος είναι ο ίδιος ημίαιμος και φέρει μάλιστα το όνομα του Μαγκλ πατέρα που αργότερα θα μισήσει και θα δολοφονήσει. Θυμίζει λίγο την ιστορική παπάτζα πως ο Χίτλερ είχε Εβραία μάνα. 

 

Η Μέροπ ερωτεύεται τον Τομ Ριντλ τον πρεσβύτερο και, σύμφωνα με την ερμηνεία που παρουσιάζει ο Ντάμπλντορ, πιθανότατα χρησιμοποιεί ερωτικό φίλτρο ή κάποια μορφή μαγικής χειραγώγησης για να τον κρατήσει μαζί της. Όταν η επίδραση σταματά, εκείνος την εγκαταλείπει. Η Μέροπ, έγκυος και εξαθλιωμένη, γεννά σε ορφανοτροφείο του Λονδίνου, ονομάζει το παιδί της Τομ Μάρβολο Ριντλ και

Πότε θα σκεφτεί να επαναστατήσει;

 

Βλέποντας ξανά το Citizen Vigilante (δεν το συνηθίζω να βλέπω ταινία δεύτερη φορά και πόσο μάλλον B-Movie) θυμήθηκα μια συζήτηση με κάποιον Μάστερ του είδους στις Κοινωνικές Δυναμικές πριν μερικούς μήνες:

Ο χειρότερος/λιγότερο αποτελεσματικός τρόπος για να πείσεις κάποιον να κάνει αυτό που θες είναι να του πεις στα ίσια «κάνε αυτό κι εκείνο».

 

Συνήθως εφαρμόζεται σε Δικτατορίες, με σκληρές ποινές σε άρνηση συμμόρφωσης. Σε κανέναν άνθρωπο δεν αρέσει να δέχεται οδηγίες τι να κάνει, όχι τουλάχιστον τόσο εξόφθαλμα.

Ο καλύτερος και πιο αποτελεσματικός τρόπος για να πείσεις κάποιον να κάνει αυτό που θες είναι να του το πεις *έμμεσα* μέσω αφήγησης ιστορίας (storytelling).

 

Συνήθως εφαρμόζεται σε Δημοκρατίες και έχει αρκετά υψηλό ποσοστό συμμόρφωσης.

Είναι και ο κύριος λόγος που τα τελευταία 10 χρόνια (εγώ τουλάχιστον το λέω με συνέπεια από το 2016, τότε που η Λατινοπούλου ήταν ακόμα πουλέν της Ντόρας) επικράτησε καθολικά η γουωκίλα στη Δύση, μέσω της συνεχούς πλύσης εγκεφάλου (ταινίες, σειρές, βιντεοπαιχνίδια κλπ.)

 

Από την εποχή που οι άνθρωποι ζούσαν σε σπηλιές (50.000 π.Χ.) και ήταν οργανωμένοι σε ομάδες των 150 ατόμων (βλ. αριθμός Dunbar), υπήρχε ο παραμυθάς/αφηγητής της φυλής, ο οποίος ήταν επιφορτισμένος να λέει ιστορίες (συνήθως φανταστικές/συμβολικές) γύρω από τη φωτιά, με σκοπό να «κουμαντάρει» τα άτομα της φυλής και να τους οδηγεί στον ίσιο/ηθικό δρόμο.

Είχε εξέχοντα ρόλο στην ομάδα και απολάμβανε αρκετά προνόμια (μεταξύ των οποίων και καλύτερη πρόσβαση σε γυναίκες). Ήταν τρόπον τινά ο «σεναριογράφος» της Λίθινης Εποχής.

Από τότε έχει εντυπωθεί στο DNA μας να γουστάρουμε τρελά την αφήγηση ιστοριών, γι' αυτό και το Hollywood, το Netflix, ακόμα και τα κινηματογραφικά βιντεοπαιχνίδια έχουν εισπράξεις δις $$$ κάθε χρόνο...

 

Το πρόβλημα είναι ότι ο τρόπος που αφηγούνται ιστορίες είναι μη-ρεαλιστικός και μη-εφαρμόσιμος στην πραγματικότητα:

Ο μοναχικός λύκος σε στυλ James Bond/Batman που όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει και διαρκώς διαφεύγει από τους κακούς και το Νεοταξικό Κράτος (μικρή η διαφορά μεταξύ τους).

 

Τα βιντεοπαιχνίδια μονού παίκτη (Single-Player) είναι ακόμα χειρότερα, γιατί δίνουν την ψευδαίσθηση ότι μπορείς να τα κάνεις όλα μόνος σου έχοντας άμεση διάδραση με το χειριστήριο, ότι μπορείς να σφάξεις/πυροβολήσεις χιλιάδες NPCs στην κυριολεξία μέχρι να φτάσεις στον τελικό κακό/μποσάκι.

Τα συνεργατικά/ανταγωνιστικά (Multi-Player) απαιτούν και κάποια συνεργασία (η νίκη δεν είναι τόσο εύκολη, ούτε εγγυημένη).

 

Στην πραγματική ζωή μια σοβαρή/επιτυχημένη Επανάσταση απαιτεί να έχει έναν στενό πυρήνα ατόμων (βλ. Φιλική Εταιρεία) με όρκο σιωπής (πολύ βασικό) και στενή συνεργασία.

James Bond-ιλίκια δεν υπάρχουν, συνεπώς αν κάποιος το σκέφτεται να γίνει Armie Hammer, ας το σκεφτεί διπλά, γιατί το πιθανότερο είναι να καταλήξει σαν τον Breivik (και οι ελληνικές φυλακές δεν έχουν καμία σχέση με τις λουξ νορβηγικές που δίνουν πλήρως εξοπλισμένες γκαρσονιέρες με PlayStation)...

 

Και κάτι τελευταίο:

Η λαθρομετανάστευση από μόνη της δεν αρκεί για να πάρει το νόμο στα χέρια του ο κόσμος.

Είναι ένα πρόβλημα που ταλανίζει την Ευρώπη τουλάχιστον από το 2015 με την «εξοχότατη» Μέρκελ και τους "refugees welcome".

 

Όσο ο κόσμος παίρνει ακόμα και €1000/μήνα και κουτσοζεί με αυτά, δεν θα σκεφτεί να επαναστατήσει, έστω και ασύντακτα.

Αν όμως συμβούν κοσμοϊστορικά γεγονότα γεωπολιτικής φύσεως που θα φέρουν «έτσι ξαφνικά» ακραία φτώχεια... Βαϊμάρης (με απλά λόγια τα €1000 να γίνουν σαν €20 σημερινά), τότε άνετα, *ΠΟΛΥ* άνετα κιόλας θα ξυπνήσει μέσα του ο... Αυστριακός Ζωγράφος και θα τα πάρει όλα παραμάζωμα, αφού δεν θα έχει τίποτα άλλο να χάσει πλέον.

 

Αυτά τα γεγονότα εικάζω (και εύχομαι να πέσω έξω) θα συμβούν κάποια στιγμή μέσα στο 2027, τότε που -όλως τυχαίως- προγραμματίζεται να κυκλοφορήσει η συνέχεια της ταινίας (Citizen Vigilante 2)...

 

N. Doulis 

#NERD_BASHING_TIME και σήμερα κάτι ιδιαίτερο.

 Μεγάλο κείμενο αν βαριέσαι απλά φύγε, αν μείνεις θα σου αρέσει το υπόσχομαι.

Πάμε; 

 

Σας έχω πει παλαιότερα πως υπάρχουν κινηματογραφικά, τηλεοπτικά και καρτουνίστικα σπίτια που έχω "ζηλέψει". Από το σπίτι του Μπίλμπο στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών ή το σπίτι του Αλ Μπάντι από το "Παντρεμένοι με παιδιά" και φυσικά για αυτό που θα μιλήσουμε σήμερα, το σπίτι των νάνων από την Χιονάτη της Disney. Που δεν είναι απλώς ένα χαριτωμένο σπιτάκι μέσα στο δάσος, είναι ένας από τους πιο συνειδητά σχεδιασμένους χώρους θαλπωρής στην ιστορία του animation, ένα μικρό αρχιτεκτονικό θαύμα που λειτουργεί ταυτόχρονα ως σκηνικό, ψυχολογικό καταφύγιο, λαογραφικό σύμβολο, αφηγηματικός μηχανισμός αποφόρτισης και βαθύς πολιτισμικός κώδικας για το τι σημαίνει "σπίτι". 

 

Η ταινία του '37, το πρώτο πλήρως animated μεγάλου μήκους έργο της Disney, δεν αντιμετώπισε το σπίτι ως απλό φόντο. Ο ίδιος ο Disney ήθελε ο χώρος να έχει ψυχή, βάθος, βάρος, ατμόσφαιρα, να μη βλέπεις απλώς ένα δωμάτιο, αλλά να νιώθεις ότι μπαίνεις μέσα του.Και γι’ αυτό το σπίτι των νάνων δεν σχεδιάστηκε σαν επίπεδη ζωγραφιά, αλλά σαν αληθινό χωρικό αντικείμενο. Ο Ken Anderson, ο art director είχε αρχιτεκτονική εκπαίδευση, κατασκεύασε τρισδιάστατο μοντέλο του σπιτιού, ώστε οι animators να μπορούν να μελετούν το φως, τις σκιές, τις γωνίες, τον όγκο, την εσωτερική λογική του χώρου. Έβαζαν μικρές χάρτινες φιγούρες μέσα στη μακέτα, άλλαζαν τις πηγές φωτός και παρατηρούσαν πώς πέφτουν οι σκιές πάνω στα ακανόνιστα ξύλινα και πέτρινα backgrounds. 

 

Αυτό από μόνο του δείχνει κάτι πολύ σημαντικό, ότι δεν ήταν απλά μια διακοσμητική φαντασία, ήταν σκηνογραφική αρχιτεκτονική. Ήταν ένας χώρος που έπρεπε να πείσει το μάτι ότι υπάρχει και το σώμα ότι μπορεί να κατοικηθεί.Η δύναμη του σπιτιού φαίνεται αμέσως επειδή εμφανίζεται μετά από μία από τις πιο αγχωτικές σκηνές του κλασικού animation, τη φυγή της Χιονάτης μέσα στο δάσος. Εκεί το

ΠΟΙΑ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ;

 (Τα ακόλουθα τα γράφω μη και περισώσουμε κάνα νέο από τον τοξικό φανατισμό των φλοτινιάρηδων και αντιεβραίων. Δρασκελίζω την ιστορία για να έχουν μια γερή βάση εκκίνησης και να ψάξουν περαιτέρω. Για σας βέβαια τους ομοϊδεάτες φίλους δεν έχω αμφιβολία ότι τα ξέρετε. Οσοι επιθυμούν βιβλιογραφία ας μου στείλουν μήνυμα). 

 

- Δεν μου λέει τίποτα το ότι κάποιοι Αραβες στη Μέση Ανατολή αποφάσισαν εδώ και 60 χρόνια να
ονομάζονται Παλαιστίνιοι. Και δεν μου λέει τίποτα επειδή από ιστορικής άποψης η Παλαιστίνη δεν υπήρξε ποτέ.

 

- Από καμία πηγή δεν προκύπτει κάποιος βασιλιάς, βασίλισσα, ηγέτης τέλος πάντων που να αρχήγευσε σε κάποια Παλαιστίνη, απλά διότι δεν υπήρξε ποτέ ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος, βασίλειο, οτιδήποτε, και φυσικά ούτε έθνος.

 

- Η χριστιανική Βίβλος δεν αναφέρει την Παλαιστίνη ούτε μία φορά. Η εβραϊκή Βίβλος δεν αναφέρει την Παλαιστίνη ούτε μία φορά. Το ιερό βιβλίο του Ισλάμ, το Κοράνι, δεν αναφέρει την Παλαιστίνη ούτε μία φορά. Γιατί; Επειδή φυσικά δεν υπήρχε.

Η περιοχή ήταν γνωστή 1700 χρόνια πριν τον Ιησού και ονομάζονταν Χαναάν. Και υπήρχαν πολλές φυλές που ανταγωνίζονταν για την κυριαρχία σε αυτή την περιοχή που μετέπειτα έγινε γνωστή ως οι Αγιοι Τόποι του Ιουδαιο-χριστιανισμού.

 

- Μετά το 1000 π.Χ. σε αυτήν την περιοχή υπήρξαν δύο ανεξάρτητα κράτη. Κανένα από αυτά δεν ονομάζονταν Παλαιστίνη, ήταν και τα δύο εβραϊκά. Στην αρχαιότητα, Ιουδαία, Ισραήλ. Στη σύγχρονη εποχή, Ισραήλ.

Και τελικά η φυλή του Ιούδα νίκησε. Γι' αυτό ονομάστηκαν και Ιουδαίοι οι Εβραίοι, οι απόγονοι των

#NERD_BASHING_TIME και απορώ που τόσο καιρό δεν είχα γράψει γι'αυτή την 80s κινηματογραφική ΜΟΡΦΑΡΑ

 

Ο “Doc” της καρδιάς μας. Γιατί τρομπέτες μου υπάρχουν χαρακτήρες που γράφτηκαν για να υπηρετήσουν μια ιστορία, και υπάρχουν χαρακτήρες που μοιάζουν να ξεπήδησαν από μια βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου να εξηγήσει τον κόσμο. Ο Emmett Brown ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι απλώς ένας eccentric επιστήμονας σε μια ταινία όπως το "Back to the Future". Είναι η ενσάρκωση μιας εμμονής που διατρέχει όλη την ιστορία της σκέψης, από τον Albert Einstein μέχρι τους σύγχρονους θεωρητικούς φυσικούς, της ιδέας ότι ο χρόνος δεν είναι φυλακή αλλά κατασκευή και ότι κάπου, βαθιά μέσα στη δομή της πραγματικότητας, υπάρχει ένα ρήγμα που περιμένει να το βρούμε.

 

Ο Doc γεννήθηκε μέσα σε έναν κόσμο που τον θεωρούσε αποτυχημένο. Προερχόμενος από εύπορη οικογένεια, με προσδοκίες για μια "κανονική" επιστημονική καριέρα, επιλέγει τον δρόμο της απόλυτης αφοσίωσης σε μια ιδέα που δεν έχει καμία πρακτική αξία για την κοινωνία του. Στα μάτια των άλλων είναι ένας άνθρωπος που ξόδεψε την περιουσία του σε παράλογα πειράματα, ένας γραφικός που μιλά για τον χρόνο σαν να είναι υλικό που μπορεί να το αγγίξει. Και όμως, ακριβώς εκεί, στην αποτυχία του να ενταχθεί, γεννιέται η ιδιοφυΐα του. Γιατί η επιστήμη, στην πιο καθαρή της μορφή, δεν γεννιέται από την αποδοχή αλλά από την απόρριψη του προφανούς. Η στιγμή που χτυπά το κεφάλι του και "βλέπει" τον flux capacitor δεν είναι απλώς