Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

#NERD_BASHING_TIME και θρησκεία στο Star Wars

 

Χθες μια μια αγαπητή διαδικτυακή φίλη το συζητούσα και μου άρεσε ως θέμα. Σκέψου το λίγο, αν αφαιρέσεις από το Star Wars τα διαστημόπλοια, τα φωτόσπαθα, τα ανδροειδή, τους εξωγήινους και τις διαστημικές μάχες, μένει από κάτω μια ιστορία πολύ παλαιότερη από την επιστημονική φαντασία. 
 
Μένει η ιστορία ενός θρησκευτικού τάγματος που προσπάθησε να συμφιλιώσει τον μοναχό με τον πολεμιστή, την αγάπη με την αποδέσμευση, τη δύναμη με την αυτοκυριαρχία και τελικά την πνευματική αποστολή με την πολιτική εξουσία. 
Και απέτυχε. 
 
Όχι επειδή οι Τζεντάι ήταν κρυφά κακοί ούτε επειδή η φιλοσοφία τους ήταν εξαρχής καταδικασμένη, αλλά επειδή ένα τάγμα που είχε δημιουργηθεί για να υπηρετεί τη "Δύναμη" και να διατηρεί την ειρήνη βρέθηκε κάποτε να διοικεί στρατιές, να σχεδιάζει εκστρατείες και να υπηρετεί όλο και περισσότερο τις ανάγκες ενός κράτους. 
 
Την ίδια στιγμή, στο κέντρο αυτής της θεσμικής τραγωδίας βρισκόταν ένα φοβισμένο παιδί που δεν μπόρεσε ποτέ να μάθει τη δυσκολότερη ίσως αρχή της διδασκαλίας τους, ότι μπορείς να αγαπάς κάποιον ολόκληρος χωρίς να πιστεύεις ότι σου ανήκει. Γι' αυτό, αν θέλουμε πραγματικά να καταλάβουμε τους Τζεντάι, πρέπει για λίγο να σταματήσουμε να τους βλέπουμε ως "καλούς μάγους" των άστρων. Είναι ένα παράξενο θρησκευτικό και πολιτισμικό κράμα. Μέσα τους υπάρχει η μορφή του ασκητή, αναλογίες με τον χριστιανικό μοναχισμό, το παράδοξο των μεσαιωνικών στρατιωτικών μοναστικών ταγμάτων, η πολεμική ηθική και η αισθητική των σαμουράι και, πάνω απ' όλα, ο κινηματογραφικός κόσμος του Ακίρα Κουροσάβα. 

Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2026

Ο πατριωτισμός καλλιεργείται στα παιδιά από το δημοτικό

Η εθνική συνείδηση, δηλαδή η ελληνική ταυτότητα, καθορίζεται από τα κοινά των Ελλήνων - γλώσσα, αίμα, παράδοση/αξίες, θρησκεία, ιστορία και καταγωγή - και εκφράζεται στην πράξη μέσα από τον πατριωτισμό, δηλαδή από τη στάση και τη δράση προς όφελος της Πατρίδας και του Έθνους. Ο πατριωτισμός, στην πιο υψηλή και ευγενή μορφή του είναι ένας εκλεπτυσμένος συνδυασμός καλλιέργειας, έκφρασης και αυτοπεριορισμού των ψυχικών ιδιοτήτων που ο Πλάτων περιγράφει στην τριμερή συγκρότηση της ανθρώπινης ψυχής. Στο έλλογο («λογιστικόν»), αναζητάται διαρκώς η αλήθεια (ιστορική, φιλοσοφική ή άλλη), ενώ την ίδια στιγμή κρίνεται, ο εαυτός και ο κόσμος που τον περιβάλλει. Στο θυμικό («θυμοειδές») – που είναι και ο βασικός πυλώνας του πατριωτισμού – φωλιάζει η βούληση, η φρόνηση, το θάρρος και όλα εκείνα τα ανώτερα συναισθήματα που διακρίνουν τον ευγενή πατριώτη από τον κατά συνείδηση πατριδοκάπηλο ή τον εθνομηδενιστή που έχουν υποτάξει, σε μεγάλο βαθμό ή ολοκληρωτικά, την ψυχή και το μυαλό τους στο «επιθυμητικό» στα θέλω της σάρκας και στα κατώτερα γνωρίσματα του υπογείου: ζηλοφθονία, υποκρισία, εξαπάτηση, ψεύδος μνησικακία, μηδενισμός, ναρκισσισμός…

Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026

Ο κινηματογράφος των 80s

 Ο κινηματογράφος των 80s έχει κάτι βαθιά συναισθηματικό, γιατί μοιάζει να βρίσκεται ακριβώς πάνω σε μια ιστορική κορυφή, λίγο πριν από την απογείωση και λίγο πριν από την πτώση. Αρχικά ήταν η δεκαετία που πίστεψε όσο λίγες στο όνειρο. Στον ήρωα που μπορούσε να νικήσει, στον έρωτα που μπορούσε να αλλάξει μια ζωή, στη φιλία, στην περιπέτεια, στο μέλλον που ερχόταν γεμάτο υποσχέσεις. Ταυτόχρονα, όμως, κάτω από τα νέον φώτα, τη μουσική και την αισιοδοξία, υπήρχε ήδη μια παράξενη μελαγχολία. Σαν οι ταινίες εκείνης της εποχής να διαισθάνονταν ότι αυτός ο κόσμος δεν θα κρατούσε για πάντα. Κάτι σαν προπομπός μιας ανόδου (που ήρθε στα 90s με ταινιάρες) και μιας πτώσης μαζί, της τεχνολογικής έκρηξης, της καταναλωτικής ευφορίας και της μεγάλης αυτοπεποίθησης, αλλά ταυτόχρονα της μοναξιάς, της αποξένωσης και της απώλειας μιας κάποιας αθωότητας που θα ακολουθούσαν. Νομίζω πως γι’ αυτό, όταν βλέπεις σήμερα μια ταινία των 80s, δεν θυμάσαι απλώς μια εποχή. Απλά, νιώθεις για λίγο τον κόσμο ακριβώς πριν αλλάξει

Vasilis Cøũts


 

Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2026

#NERD_BASHING_TIME Βόλντεμορτ

 

Δεν θυμάμαι τόσα χρόνια αν έχω κάνει αφιέρωμα στον Βόλντεμορτ (μη μου ξεκινήσετε τα κρυοκωλέ περί Βαρουφάκη). Μιλάω για το καραφλό με τις φιδοαναμοχλεύσεις της Ρόουλινγκ. Μάλλον δεν έχω κάνει. Άρα, άραξε κάνει και δροσούλα τώρα το βράδυ και διάβασε χαλαρά. 
Αν βαριέσαι φύγε!
 
Αρχικά να πούμε πως υπάρχει ένα παράδοξο γύρω από τον Βόλντεμορτ που ακολουθεί το Χάρι Πότερ εδώ και χρόνια. Από τη μία έχουμε έναν μάγο τόσο επικίνδυνο ώστε μια ολόκληρη κοινωνία αποφεύγει επί δεκαετίες ακόμη και να προφέρει το όνομά του. Έναν άνθρωπο που δολοφονεί χωρίς δισταγμό, εισβάλλει στις σκέψεις των άλλων, δημιουργεί Πεμπτουσιωτές, καταλαμβάνει το Υπουργείο Μαγείας, πετά χωρίς σκούπα, πειραματίζεται με μορφές σκοτεινής μαγείας που οι περισσότεροι μάγοι δεν γνωρίζουν καν ότι υπάρχουν και μπορεί να σταθεί απέναντι στον Άλμπους Ντάμπλντορ σε πραγματική μονομαχία χωρίς να εξαϋλωθεί στα πρώτα δεκαπέντε δευτερόλεπτα, επίτευγμα που από μόνο του θα άξιζε να μπει με κεφαλαία στο βιογραφικό του. Από την άλλη υπάρχει το αιώνιο επιχείρημα, ναι ρέι Μπίλ,αλλά τόσο πανίσχυρος ήταν και τελικά δεν μπόρεσε να νικήσει ένα σχολείο; 
 
Μόνο που η ερώτηση είναι λάθος ήδη από τη διατύπωσή της. Ο Βόλντεμορτ δεν έχασε από ένα σχολείο. Έχασε την τελευταία μάχη ενός πολέμου μέσα σε ένα οχυρό όπου είχαν συγκεντρωθεί σχεδόν όλες οι δυνάμεις της αντίστασης, ενώ ταυτόχρονα κατέρρεαν οι μηχανισμοί που τον είχαν κάνει σχεδόν αθάνατο. Και ακόμη πιο σημαντικό, έχασε επειδή τα ίδια χαρακτηριστικά που τον έκαναν τόσο αποτελεσματικό ως τύραννο, η αλαζονεία, η εμμονή με τον έλεγχο, η περιφρόνηση για τους άλλους, η απόλυτη πίστη στη δύναμη, περιόριζαν με τρόπο καταστροφικό όσα μπορούσε να καταλάβει.
 
Ο Τομ Μάρβολο Ριντλ γεννιέται στις 31 Δεκεμβρίου του '26. Η μητέρα του, Μέροπ Γκάουντ, είναι απόγονος του Σαλαζάρ Σλίθεριν και μέλος μιας κάποτε σημαντικής, αλλά πλέον εξαθλιωμένης και βίαιης οικογένειας καθαρόαιμων μάγων. Ο πατέρας του, Τομ Ριντλ ο πρεσβύτερος, είναι μαγκλ. Αυτή η λεπτομέρεια είναι θεμελιώδης, γιατί ο μελλοντικός προφήτης της καθαρότητας του αίματος είναι ο ίδιος ημίαιμος και φέρει μάλιστα το όνομα του Μαγκλ πατέρα που αργότερα θα μισήσει και θα δολοφονήσει. Θυμίζει λίγο την ιστορική παπάτζα πως ο Χίτλερ είχε Εβραία μάνα. 
 
Η Μέροπ ερωτεύεται τον Τομ Ριντλ τον πρεσβύτερο και, σύμφωνα με την ερμηνεία που παρουσιάζει ο Ντάμπλντορ, πιθανότατα χρησιμοποιεί ερωτικό φίλτρο ή κάποια μορφή μαγικής χειραγώγησης για να τον κρατήσει μαζί της. Όταν η επίδραση σταματά, εκείνος την εγκαταλείπει. Η Μέροπ, έγκυος και εξαθλιωμένη, γεννά σε ορφανοτροφείο του Λονδίνου, ονομάζει το παιδί της Τομ Μάρβολο Ριντλ και

Σάββατο 4 Ιουλίου 2026

Πότε θα σκεφτεί να επαναστατήσει;

 

Βλέποντας ξανά το Citizen Vigilante (δεν το συνηθίζω να βλέπω ταινία δεύτερη φορά και πόσο μάλλον B-Movie) θυμήθηκα μια συζήτηση με κάποιον Μάστερ του είδους στις Κοινωνικές Δυναμικές πριν μερικούς μήνες:
Ο χειρότερος/λιγότερο αποτελεσματικός τρόπος για να πείσεις κάποιον να κάνει αυτό που θες είναι να του πεις στα ίσια «κάνε αυτό κι εκείνο».
 
Συνήθως εφαρμόζεται σε Δικτατορίες, με σκληρές ποινές σε άρνηση συμμόρφωσης. Σε κανέναν άνθρωπο δεν αρέσει να δέχεται οδηγίες τι να κάνει, όχι τουλάχιστον τόσο εξόφθαλμα.
Ο καλύτερος και πιο αποτελεσματικός τρόπος για να πείσεις κάποιον να κάνει αυτό που θες είναι να του το πεις *έμμεσα* μέσω αφήγησης ιστορίας (storytelling).
 
Συνήθως εφαρμόζεται σε Δημοκρατίες και έχει αρκετά υψηλό ποσοστό συμμόρφωσης.
Είναι και ο κύριος λόγος που τα τελευταία 10 χρόνια (εγώ τουλάχιστον το λέω με συνέπεια από το 2016, τότε που η Λατινοπούλου ήταν ακόμα πουλέν της Ντόρας) επικράτησε καθολικά η 🏳‍🌈 γουωκίλα στη Δύση, μέσω της συνεχούς πλύσης εγκεφάλου (ταινίες, σειρές, βιντεοπαιχνίδια κλπ.)
 
Από την εποχή που οι άνθρωποι ζούσαν σε σπηλιές (50.000 π.Χ.) και ήταν οργανωμένοι σε ομάδες των 150 ατόμων (βλ. αριθμός Dunbar), υπήρχε ο παραμυθάς/αφηγητής της φυλής, ο οποίος ήταν επιφορτισμένος να λέει ιστορίες (συνήθως φανταστικές/συμβολικές) γύρω από τη φωτιά, με σκοπό να «κουμαντάρει» τα άτομα της φυλής και να τους οδηγεί στον ίσιο/ηθικό δρόμο.
Είχε εξέχοντα ρόλο στην ομάδα και απολάμβανε αρκετά προνόμια (μεταξύ των οποίων και καλύτερη πρόσβαση σε γυναίκες). Ήταν τρόπον τινά ο «σεναριογράφος» της Λίθινης Εποχής.
Από τότε έχει εντυπωθεί στο DNA μας να γουστάρουμε τρελά την αφήγηση ιστοριών, γι' αυτό και το Hollywood, το Netflix, ακόμα και τα κινηματογραφικά βιντεοπαιχνίδια έχουν εισπράξεις δις $$$ κάθε χρόνο...
 
Το πρόβλημα είναι ότι ο τρόπος που αφηγούνται ιστορίες είναι μη-ρεαλιστικός και μη-εφαρμόσιμος στην πραγματικότητα:
Ο μοναχικός λύκος σε στυλ James Bond/Batman που όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει και διαρκώς διαφεύγει από τους κακούς και το Νεοταξικό Κράτος (μικρή η διαφορά μεταξύ τους).
 
Τα βιντεοπαιχνίδια μονού παίκτη (Single-Player) είναι ακόμα χειρότερα, γιατί δίνουν την ψευδαίσθηση ότι μπορείς να τα κάνεις όλα μόνος σου έχοντας άμεση διάδραση με το χειριστήριο, ότι μπορείς να σφάξεις/πυροβολήσεις χιλιάδες NPCs στην κυριολεξία μέχρι να φτάσεις στον τελικό κακό/μποσάκι.
Τα συνεργατικά/ανταγωνιστικά (Multi-Player) απαιτούν και κάποια συνεργασία (η νίκη δεν είναι τόσο εύκολη, ούτε εγγυημένη).
 
Στην πραγματική ζωή μια σοβαρή/επιτυχημένη Επανάσταση απαιτεί να έχει έναν στενό πυρήνα ατόμων (βλ. Φιλική Εταιρεία) με όρκο σιωπής (πολύ βασικό) και στενή συνεργασία.
James Bond-ιλίκια δεν υπάρχουν, συνεπώς αν κάποιος το σκέφτεται να γίνει Armie Hammer, ας το σκεφτεί διπλά, γιατί το πιθανότερο είναι να καταλήξει σαν τον Breivik (και οι ελληνικές φυλακές δεν έχουν καμία σχέση με τις λουξ νορβηγικές που δίνουν πλήρως εξοπλισμένες γκαρσονιέρες με PlayStation)...
 
Και κάτι τελευταίο:
Η λαθρομετανάστευση από μόνη της δεν αρκεί για να πάρει το νόμο στα χέρια του ο κόσμος.
Είναι ένα πρόβλημα που ταλανίζει την Ευρώπη τουλάχιστον από το 2015 με την «εξοχότατη» Μέρκελ και τους "refugees welcome".
 
Όσο ο κόσμος παίρνει ακόμα και €1000/μήνα και κουτσοζεί με αυτά, δεν θα σκεφτεί να επαναστατήσει, έστω και ασύντακτα.
Αν όμως συμβούν κοσμοϊστορικά γεγονότα γεωπολιτικής φύσεως που θα φέρουν «έτσι ξαφνικά» ακραία φτώχεια... Βαϊμάρης (με απλά λόγια τα €1000 να γίνουν σαν €20 σημερινά), τότε άνετα, *ΠΟΛΥ* άνετα κιόλας θα ξυπνήσει μέσα του ο... Αυστριακός Ζωγράφος και θα τα πάρει όλα παραμάζωμα, αφού δεν θα έχει τίποτα άλλο να χάσει πλέον.
 
Αυτά τα γεγονότα εικάζω (και εύχομαι να πέσω έξω) θα συμβούν κάποια στιγμή μέσα στο 2027, τότε που -όλως τυχαίως- προγραμματίζεται να κυκλοφορήσει η συνέχεια της ταινίας (Citizen Vigilante 2)...
 
N. Doulis