Επίθεση στο Ιράν. Γιατί γίνεται όλο αυτό;

Σκεφτόμουν εδώ και μέρες να γράψω δυο τρία πράγματα για την πολιτική Τραμπ που όλοι όσοι διαβάζουν μόνο τις επικεφαλίδες την εξηγούν επιδερμικά και στέκονται μάλιστα σε θέματα όπως οι Φάκελλοι Επστάϊν κλπ...

Θέλετε ότι ο Τραμπ είναι ένα από τα καθάρματα που φιλοξενούσε ο Επστάϊν; 

Να το δεχθώ για χάρη συντομίας αυτών που θέλω να πω.

Τι σχέση έχει με την πολιτική του;

Η πολιτική του βασίζεται στο όραμα του η Αμερική να ξαναγίνει μεγάλη και για να γίνει αυτό πρέπει ο βασικός του αντίπαλος - που δεν είναι η Ρωσία αλλά η Κίνα - να μην μεγαλώσει περισσότερο από αυτόν.

Ποιά είναι η κινητήρια δύναμη της Κίνας; 

Η ενέργεια.

Από που την αντλεί την ενέργεια η Κίνα; 

Από την Βενεζουέλα και τα δισεκατομμύρια βαρέλια της σε πετρέλαιο που κάθεται επάνω τους σαν χώρα (η αξία των κοιτασμάτων της Βενεζουέλας είναι περίπου 17 τρις δολάρια - περίπου το μισό έλλειμμα των ΗΠΑ - τα οποία έχουν κατά 90% πελάτη την Κίνα) , το Ιράν που επίσης κάθεται πάνω σε δισεκατομμύρια βαρέλια που επίσης έχουν πελάτη την Κίνα και βέβαια η Ρωσία με τον δικό της ενεργειακό πλούτο που επίσης διοχετεύεται σε μεγάλο ποσοστό στην Κίνα.

 

Θα άφηνε ο Τραμπ τον Μαδούρο να προμηθεύει με ενέργεια τον βασικό αντίπαλο των ΗΠΑ στην Παγκόσμια Αγορά; Ποτέ! Αυτό δεν κατάλαβε ο "καθυστερημένος" Μαδούρο. 

#NERD_BASHING_TIME και σήμερα κάτι τελείως διαφορετικό

Θα το ξαναπώ, δεν συμπαθούσα ποτέ τις ελληνικές ταινίες. Στα δάχτυλα μετρημένες είναι αυτές που πραγματικά εκτιμώ. Όχι από σνομπισμό, κυρίως από αισθητικό ένστικτο. Όμως, όπως και με τον Αλέκο Σακελλάριο, που έχω γράψει, που θεωρώ πως σε στιγμές ξεπερνούσε φόρμες του εξωτερικού (καλλιτεχνική διάνοια) έτσι και με κάποιους Έλληνες ηθοποιούς πάντα πίστευα ότι, αν έκαναν καριέρα εκτός συνόρων, θα σάρωναν. Έλειψε το σύστημα, όχι το ταλέντο. Και κάπου εκεί έπεσα στην εφηβεία (αιώνες πριν) πάνω σε ένα "άγνωστο" διαμαντάκι (διαδίκτυο τότε μεγάλο ζόρι για πληροφορίες). 

Τη Χιονάτη και τα 7 Γεροντοπαλίκαρα. 

Και ναι, έκανα το λάθος να το δω προκατειλημμένος. Γιατί αυτό που βρήκα δεν ήταν μια απλή κωμωδία εποχής, αλλά ένα κινηματογραφικό πείραμα με νεύρο, θράσος και απίστευτη αυτοπεποίθηση για το '60. Σκηνοθετεί ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, και βοηθός του ο Κώστας Λυχναράς (Κωνσταντίνου και Ελένης, Δέκα λεπτά Κήρυγμα, το Καφέ της Χαράς μέχρι....ο Χριστός ξανασταυρώνεται!). Και ήδη αυτό λέει πολλά,ένας από τους θεμελιωτές του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου, να πιάνει παραμύθι-σύμβολο και να το μεταφέρει στην αστική Ελλάδα της εποχής εκείνης.

 Όχι Disney. Όχι δάσος με μαγικά πλάσματα. Αλλά μια κοινωνική παρωδία, όπου οι "νάνοι" γίνονται… επτά γεροντοπαλίκαρα. Μια ιδέα που από μόνη της είναι meta-χιούμορ. Η "Χιονάτη" εδώ είναι η Τζένη Καρέζη. Και απέναντί της δεν έχει κομπάρσους, αλλά μια άτυπη εθνική ομάδα τιτάνων του ελληνικού

#NERD_BASHING_TIME και πάμε στα κλασικά

Και φυσικά το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό είναι το 1984. Σίγουρα ξέρεις ότι υπάρχουν βιβλία που μιλούν για το μέλλον και υπάρχουν βιβλία που αποκαλύπτουν τους μηχανισμούς της εξουσίας. Το 1984 του George Orwell ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι προφητεία με την επιφανειακή έννοια του "τα είπε όλα ο μύστης". Είναι ένα είδος ανατομίας. Όπως θα έλεγε και ενας φίλος, εγχειρίδιο πολιτικής φυσικής. Είναι το manual του πώς διαλύεις την πραγματικότητα χωρίς να ρίξεις ούτε μία βόμβα. 

Το μυθιστόρημα εκδόθηκε το '49, σε έναν κόσμο που μόλις είχε βγει από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και έμπαινε στον Ψυχρό Πόλεμο. Ο Όργουελ δεν έβλεπε το 1984 σαν ημερομηνία-μαντεία. Το έβλεπε σαν μεγεθυντικό φακό. Και αυτό είναι το πρώτο ανατριχιαστικό σημείο, το βιβλίο δεν είναι sci-fi τεχνολογίας. Δεν τον ενδιαφέρουν οι εφευρέσεις. Τον ενδιαφέρει η δομή. 

Η Ωκεανία κυβερνάται από το Ingsoc - English Socialism. Εδώ βρίσκεται η πρώτη μεγάλη ειρωνεία. Ο Όργουελ ήταν δημοκρατικός σοσιαλιστής. Αλλά το καθεστώς του βιβλίου δεν είναι σοσιαλιστικό με καμία ουσιαστική έννοια. Είναι ολιγαρχία μεταμφιεσμένη σε ιδεολογία. Το όνομα λειτουργεί ως μάσκα. Αυτό είναι κομβικό, το 1984 δεν επιτίθεται σε μια ιδέα, επιτίθεται στη διαστρέβλωσή της όταν μετατρέπεται σε μηχανισμό απόλυτου ελέγχου. Το καθεστώς στηρίζεται σε τέσσερις θεμελιώδεις άξονες, επιτήρηση, γλώσσα, ιστορία και ψυχολογική πειθάρχηση.

Η επιτήρηση στο '84 δεν είναι gadget. Τα telescreens δεν είναι εντυπωσιακά μηχανήματα. Είναι

Η ελευθερία δεν είναι σύνθημα.

Υπάρχει μια σιωπηλή δύναμη στο να μην ανήκεις κάπου. Όχι από αλαζονεία. Όχι από φόβο. Αλλά από συνειδητή επιλογή. Το να μην εξαρτάσαι από κόμματα, δόγματα, σημαίες και έτοιμες απαντήσεις είναι μια πράξη εσωτερικής ενηλικίωσης. Δεν είναι επανάσταση με πανό, είναι επανάσταση με κεφάλι ήσυχο. Είναι η απόφαση να μην αφήσεις κανέναν να σου χαράξει τα όρια της σκέψης σου. Όσο το έκανα παλαιότερα άφηνα ''χρέη" που δεν σταματούσαν. Η ανεξαρτησία όμως είναι νοικοκυριό. Η ελευθερία, ξέρεις, δεν είναι σύνθημα. Είναι πειθαρχία. Να ακούς, αλλά να μη γονατίζεις. Να μαθαίνεις, αλλά να μη φυλακίζεσαι. Να συμμετέχεις, αλλά να μη διαλύεσαι μέσα στο πλήθος. 

Είχα την τύχη, και την ευλογία να δω τον κόσμο από τα νιάτα μου. Στις Ηνωμένες Πολιτείες είδα την πίστη στο "μπορώ". Στη Νότια Αμερική είδα την επιβίωση να γίνεται τραγούδι. Στην Ιαπωνία είδα την πειθαρχία να γίνεται αισθητική. Στην Αφρική είδα το χαμόγελο να ανθίζει μέσα στην έλλειψη. Στην Ευρώπη είδα ιδέες να συγκρούονται αιώνες ολόκληρους και να γεννούν πολιτισμό. Διαφορετικές ιδέες. Διαφορετικές αγωνίες. Διαφορετικά όνειρα.

Και μέσα σε όλα αυτά, κατάλαβα κάτι απλό, όταν ανήκεις ολοκληρωτικά κάπου, παύεις να βλέπεις καθαρά. Ο άνθρωπος που δεν ανήκει απόλυτα πουθενά, βλέπει παντού. Μου άρεσε πάντα η ιδέα του μοναχικού (Τολκινικού) μάγου που βαδίζει μόνος σε μια τεράστια (μέση) Γη σας καουμπόη. Βέβαια, η καταγωγή δεν σβήνει. Όπως έλεγε ο Τζίμης Πανούσης "Με σφίγγει σαν παπούτσι ντόπιο και μπαλωμένο".Δεν ξεφεύγεις από αυτό, ευτυχώς. Το χώμα που σε γέννησε, η γλώσσα που σε διαμόρφωσε, οι πρώτες σου εικόνες, είναι ρίζες. Και οι ρίζες δεν κόβονται χωρίς να ματώσεις. Και δεν πρέπει να κόβονται. 

#NERD_BASHING_TIME και τελευταίο αφιέρωμα στην ελληνική μυθολογία

Θα επιστρέψουμε στα κλασικά και αγαπημένα αλλά για τελευταίο επέλεξα την Μέδουσα! 

Ένα πλάσμα που δεν ήταν τέρας. Ήταν γυναίκα.Υπήρξε γυναίκα. Υπήρξε άνθρωπος. Υπήρξε θύμα. Και παρ’ όλα αυτά, η μυθολογία τη θυμάται ως τέρας.Αν ρωτήσεις σήμερα κάποιον ποια ήταν η Μέδουσα, θα σου πει για φίδια αντί για μαλλιά, για βλέμμα που πετρώνει, για έναν ήρωα που της έκοψε το κεφάλι και έσωσε τον κόσμο. Αυτό που σχεδόν κανείς δεν λέει ή δεν ξέρει είναι ότι πριν γίνει σύμβολο τρόμου, η Μέδουσα ήταν μια νέα γυναίκα που τιμωρήθηκε όχι για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που της έκαναν. Σύμφωνα με την πιο γνωστή εκδοχή του μύθου, όπως τη διασώζει ο Οβίδιος στις "Μεταμορφώσεις", η Μέδουσα δεν γεννήθηκε τέρας. Ήταν ιέρεια της Αθηνά, αφιερωμένη στη θεά, και φημισμένη για την ομορφιά της, ιδιαίτερα για τα μαλλιά της. Η ομορφιά της όμως γίνεται η αφορμή της καταστροφής της. 

 

Ο Ποσειδώνας αποφάσισε να την διεκδικήσει. Όμως, αυτή ως ιέρεια αρνήθηκε. Και τότε τη βιάζει μέσα στον ναό της Αθηνάς. Όχι απλώς την κακοποιεί, αλλά βεβηλώνει και τον ιερό χώρο.Και εδώ η ιστορία παίρνει τη σκληρή, σχεδόν κυνική της τροπή,ο Ποσειδώνας δεν τιμωρείται. Η Αθηνά στρέφεται εναντίον της Μέδουσας. Αυτή ευθύνεται που παρέσυρε έναν κορυφαίο θεό! Έτσι αποφασίζει να την τιμωρήσει, τη μεταμορφώνει. Τα μαλλιά της γίνονται φίδια. Το πρόσωπό της γίνεται τόσο τρομακτικό ώστε όποιος τη κοιτά στα μάτια να πετρώνει. Η γυναίκα που υπέστη βία μετατρέπεται σε τέρας. Όχι επειδή ήταν επικίνδυνη αλλά επειδή έπρεπε να τιμωρηθεί κάποιος. Έτσι γεννιέται ένα από τα αρχαιότερα παραδείγματα αυτού που σήμερα ονομάζουμε victim blaming. Η Μέδουσα δεν χάνει απλώς την ανθρώπινη μορφή της, χάνει και τη φωνή της.Από εκεί και πέρα, η ιστορία της δεν λέγεται από την ίδια, αλλά από τους άλλους, από θεούς, ποιητές και ήρωες. Εκείνη γίνεται το "πρόβλημα" που πρέπει να λυθεί.

 

Όταν εμφανίζεται ο Περσέας, δεν παρουσιάζεται ως δολοφόνος μιας γυναίκας, αλλά ως εξολοθρευτής τέρατος. Με τη βοήθεια της ίδιας της Αθηνάς, χρησιμοποιεί την αντανάκλαση της ασπίδας του για να μην αντικρίσει το βλέμμα της και την αποκεφαλίζει. Από το σώμα της, τη στιγμή του θανάτου της, γεννιούνται ο Πήγασος και ο Χρυσάωρ, τα παιδιά που είχε συλλάβει από τον Ποσειδώνα. Ακόμα και νεκρή, η Μέδουσα δημιουργεί. Και όμως, η ειρωνεία κορυφώνεται μετά. Το κεφάλι της δεν θάβεται. Χρησιμοποιείται ως όπλο. Ο Περσέας το σηκώνει σαν τρόπαιο, πετρώνει εχθρούς και τέρατα, και στο τέλος το χαρίζει στην Αθηνά. Η θεά τοποθετεί το πρόσωπο της Μέδουσας στην αιγίδα της. Το τέρας γίνεται σύμβολο προστασίας. Το γοργόνειο εμφανίζεται σε ασπίδες, ναούς και σπίτια για να διώχνει το κακό. Η γυναίκα που τιμωρήθηκε γίνεται, μεταθανάτια, φύλακας των άλλων.