Η ελευθερία δεν είναι σύνθημα.

Υπάρχει μια σιωπηλή δύναμη στο να μην ανήκεις κάπου. Όχι από αλαζονεία. Όχι από φόβο. Αλλά από συνειδητή επιλογή. Το να μην εξαρτάσαι από κόμματα, δόγματα, σημαίες και έτοιμες απαντήσεις είναι μια πράξη εσωτερικής ενηλικίωσης. Δεν είναι επανάσταση με πανό, είναι επανάσταση με κεφάλι ήσυχο. Είναι η απόφαση να μην αφήσεις κανέναν να σου χαράξει τα όρια της σκέψης σου. Όσο το έκανα παλαιότερα άφηνα ''χρέη" που δεν σταματούσαν. Η ανεξαρτησία όμως είναι νοικοκυριό. Η ελευθερία, ξέρεις, δεν είναι σύνθημα. Είναι πειθαρχία. Να ακούς, αλλά να μη γονατίζεις. Να μαθαίνεις, αλλά να μη φυλακίζεσαι. Να συμμετέχεις, αλλά να μη διαλύεσαι μέσα στο πλήθος. 

Είχα την τύχη, και την ευλογία να δω τον κόσμο από τα νιάτα μου. Στις Ηνωμένες Πολιτείες είδα την πίστη στο "μπορώ". Στη Νότια Αμερική είδα την επιβίωση να γίνεται τραγούδι. Στην Ιαπωνία είδα την πειθαρχία να γίνεται αισθητική. Στην Αφρική είδα το χαμόγελο να ανθίζει μέσα στην έλλειψη. Στην Ευρώπη είδα ιδέες να συγκρούονται αιώνες ολόκληρους και να γεννούν πολιτισμό. Διαφορετικές ιδέες. Διαφορετικές αγωνίες. Διαφορετικά όνειρα.

Και μέσα σε όλα αυτά, κατάλαβα κάτι απλό, όταν ανήκεις ολοκληρωτικά κάπου, παύεις να βλέπεις καθαρά. Ο άνθρωπος που δεν ανήκει απόλυτα πουθενά, βλέπει παντού. Μου άρεσε πάντα η ιδέα του μοναχικού (Τολκινικού) μάγου που βαδίζει μόνος σε μια τεράστια (μέση) Γη σας καουμπόη. Βέβαια, η καταγωγή δεν σβήνει. Όπως έλεγε ο Τζίμης Πανούσης "Με σφίγγει σαν παπούτσι ντόπιο και μπαλωμένο".Δεν ξεφεύγεις από αυτό, ευτυχώς. Το χώμα που σε γέννησε, η γλώσσα που σε διαμόρφωσε, οι πρώτες σου εικόνες, είναι ρίζες. Και οι ρίζες δεν κόβονται χωρίς να ματώσεις. Και δεν πρέπει να κόβονται. 

#NERD_BASHING_TIME και τελευταίο αφιέρωμα στην ελληνική μυθολογία

Θα επιστρέψουμε στα κλασικά και αγαπημένα αλλά για τελευταίο επέλεξα την Μέδουσα! 

Ένα πλάσμα που δεν ήταν τέρας. Ήταν γυναίκα.Υπήρξε γυναίκα. Υπήρξε άνθρωπος. Υπήρξε θύμα. Και παρ’ όλα αυτά, η μυθολογία τη θυμάται ως τέρας.Αν ρωτήσεις σήμερα κάποιον ποια ήταν η Μέδουσα, θα σου πει για φίδια αντί για μαλλιά, για βλέμμα που πετρώνει, για έναν ήρωα που της έκοψε το κεφάλι και έσωσε τον κόσμο. Αυτό που σχεδόν κανείς δεν λέει ή δεν ξέρει είναι ότι πριν γίνει σύμβολο τρόμου, η Μέδουσα ήταν μια νέα γυναίκα που τιμωρήθηκε όχι για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που της έκαναν. Σύμφωνα με την πιο γνωστή εκδοχή του μύθου, όπως τη διασώζει ο Οβίδιος στις "Μεταμορφώσεις", η Μέδουσα δεν γεννήθηκε τέρας. Ήταν ιέρεια της Αθηνά, αφιερωμένη στη θεά, και φημισμένη για την ομορφιά της, ιδιαίτερα για τα μαλλιά της. Η ομορφιά της όμως γίνεται η αφορμή της καταστροφής της. 

 

Ο Ποσειδώνας αποφάσισε να την διεκδικήσει. Όμως, αυτή ως ιέρεια αρνήθηκε. Και τότε τη βιάζει μέσα στον ναό της Αθηνάς. Όχι απλώς την κακοποιεί, αλλά βεβηλώνει και τον ιερό χώρο.Και εδώ η ιστορία παίρνει τη σκληρή, σχεδόν κυνική της τροπή,ο Ποσειδώνας δεν τιμωρείται. Η Αθηνά στρέφεται εναντίον της Μέδουσας. Αυτή ευθύνεται που παρέσυρε έναν κορυφαίο θεό! Έτσι αποφασίζει να την τιμωρήσει, τη μεταμορφώνει. Τα μαλλιά της γίνονται φίδια. Το πρόσωπό της γίνεται τόσο τρομακτικό ώστε όποιος τη κοιτά στα μάτια να πετρώνει. Η γυναίκα που υπέστη βία μετατρέπεται σε τέρας. Όχι επειδή ήταν επικίνδυνη αλλά επειδή έπρεπε να τιμωρηθεί κάποιος. Έτσι γεννιέται ένα από τα αρχαιότερα παραδείγματα αυτού που σήμερα ονομάζουμε victim blaming. Η Μέδουσα δεν χάνει απλώς την ανθρώπινη μορφή της, χάνει και τη φωνή της.Από εκεί και πέρα, η ιστορία της δεν λέγεται από την ίδια, αλλά από τους άλλους, από θεούς, ποιητές και ήρωες. Εκείνη γίνεται το "πρόβλημα" που πρέπει να λυθεί.

 

Όταν εμφανίζεται ο Περσέας, δεν παρουσιάζεται ως δολοφόνος μιας γυναίκας, αλλά ως εξολοθρευτής τέρατος. Με τη βοήθεια της ίδιας της Αθηνάς, χρησιμοποιεί την αντανάκλαση της ασπίδας του για να μην αντικρίσει το βλέμμα της και την αποκεφαλίζει. Από το σώμα της, τη στιγμή του θανάτου της, γεννιούνται ο Πήγασος και ο Χρυσάωρ, τα παιδιά που είχε συλλάβει από τον Ποσειδώνα. Ακόμα και νεκρή, η Μέδουσα δημιουργεί. Και όμως, η ειρωνεία κορυφώνεται μετά. Το κεφάλι της δεν θάβεται. Χρησιμοποιείται ως όπλο. Ο Περσέας το σηκώνει σαν τρόπαιο, πετρώνει εχθρούς και τέρατα, και στο τέλος το χαρίζει στην Αθηνά. Η θεά τοποθετεί το πρόσωπο της Μέδουσας στην αιγίδα της. Το τέρας γίνεται σύμβολο προστασίας. Το γοργόνειο εμφανίζεται σε ασπίδες, ναούς και σπίτια για να διώχνει το κακό. Η γυναίκα που τιμωρήθηκε γίνεται, μεταθανάτια, φύλακας των άλλων.

#NERD_BASHING_TIME και ΕΡΩΤΑΣ!

Σε αντίθεση με τους Χριστιανούς που γιόρταζαν τον Έρωτα μέσω Αγίων πχ για τους καθολικούς Βαλεντίνος (-οι) ή ελληνορθόδοξοι Πρίσκιλλα και Ακύλας ή Υάκινθος, στην αρχαία Ελλάδα ή ιδέα του Έρωτα ήταν..θεϊκή! Αλλά, ως original Greek god υπάρχει από πίσω μια πεθερά. Και έρχεται το ερώτημα εχει ερωτευτεί ποτέ ο θεός του έρωτα, δηλαδή ο Έρωτας; Η μόνο σκορπούσε βέλη και όποιον πάρει ο χάρος ξερωγω; Ασφαλώς και λόξαρε ένα βέλος και έπεσε πάνω του κάποια στιγμή, έτσι ερωτεύτηκε την όμορφη Ψυχή.

 Η Ψυχή ήταν μια όμορφη πριγκίπισσα. Τόσο όμορφη, που κανείς δεν τολμούσε να τη ζητήσει σε γάμο (κάτι σαν influencer με φυσικό στήθος και χείλη). Η ομορφιά της θαυμάζονταν τόσο πολύ, ώστε να την συγκρίνουν με τη θεά της ομορφιάς, την Κυπριοπούλα, Αφροδίτη.Φυσικά η θεά με το ντεκαπάζ εξοργίστηκε με το θράσος των θνητών ''Θα σου γμσω την Ψυχή! Που να σε φαν οι Κοστιηνολίμπουροι φτύρα κοττιμένη'' λένε οι φήμες ότι είπε έτσι θέλησε να τιμωρήσει τη νεαρή πριγκίπισσα. Έστειλε, λοιπόν, τον γιο της, τον Έρωτα να την χτυπήσει με τα βέλη του και να την κάνει να ερωτευτεί τον πιο άσχημο άνδρα στη γη. 

#NERD_BASHING_TIME και Άγιος Valentine!

Ας μιλήσουμε λοιπόν σοβαρά. Δηλαδή… όσο σοβαρά μπορεί να μιλήσει κανείς για έναν άγιο που έγινε patron saint των σοκολατένιων καρδιών και των αμήχανων ρομαντικών δείπνων. Έγινε και τωνε πηδουλώνε ελέω ημέρας αλλά αυτό δεν έκανε κακό σε κανέναν εκτός αν σε έλεγαν Μαρίκα Μητσοτάκη (θεός σχωρέστην) όπου έπρεπε να της απαγορευτεί. 

Μη ξεφεύγουμε όμως, ο Άγιος Βαλεντίνος δεν ήταν ένας. Ήταν δύο. Ναι, η Εκκλησία έκανε multiverse πριν το κάνει η Marvel. Στον 3ο αιώνα μ.Χ., στην εποχή που η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε περισσότερους αυτοκράτορες απ’ ό,τι εμείς ντικπικς, εμφανίζονται δύο μάρτυρες με το ίδιο όνομα. Ο πρώτος είναι ο Άγιος Βαλεντίνος της Ρώμης. Ιερέας. Ζει επί Κλαύδιου Β΄ Γοτθικού έναν τύπου που είχε το παρατσούκλι “Γοτθικός” επειδή νικούσε Γότθους, όχι επειδή φορούσε μαύρα και άκουγε death metal. Ο Κλαύδιος, λέει η παράδοση, αποφάσισε ότι οι παντρεμένοι άντρες δεν κάνουν καλούς στρατιώτες. Και κάπου εκεί, σε ένα γραφείο γεμάτο παπύρους, σκέφτηκε "Ξέρω!

Η ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΛΟΓΟΥ

 

Μάθαμε τον θάνατο της Ελένης Γλύκατζη -Αρβελέρ και δεν έχουμε παρά να της ευχηθούμε καλό πέρασμα.

Κάποιοι λένε ότι δεν είναι σωστό να κάνουμε όχι και τόσο κολακευτικές κρίσεις τόσο νωρίς. Και θα συμφωνούσα αν δεν κατακλυζόταν το διαδίκτυο από ύμνους για την σπουδαία, μεγάλη, παγκόσμια και ογκόλιθο της βυζαντινολογίας, Ελένη.

Αν είναι να απαντήσεις λοιπόν, αυτή είναι η στιγμή.

 

Η μικρή Ελένη γεννήθηκε στην Αθήνα από Mικρασιάτες γονείς. Καταγόταν από την Προύσα όπου η μητέρα της ήταν κόρη μεγαλοτσιφλικά. Συνεπώς είχε κοινή καταγωγή με τον επίσης Αρχαιολόγο Μανώλη Ανδρόνικο ο οποίος γεννήθηκε στην Προύσα και η Ελένη έκανε έργο ζωής να αποδομήσει το έργο του. Δεν ήταν η μόνη φυσικά. Σύμπασα η αρχαιολογική κοινότητα της χώρας επιτέθηκε στον Ανδρόνικο χωρίς κανένα επιχείρημα

 

Αλλά ας γυρίσουμε στην Ελένη.