#NERD_BASHING_TIME και σήμερα κάτι ιδιαίτερο.

 Μεγάλο κείμενο αν βαριέσαι απλά φύγε, αν μείνεις θα σου αρέσει το υπόσχομαι.

Πάμε; 

 

Σας έχω πει παλαιότερα πως υπάρχουν κινηματογραφικά, τηλεοπτικά και καρτουνίστικα σπίτια που έχω "ζηλέψει". Από το σπίτι του Μπίλμπο στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών ή το σπίτι του Αλ Μπάντι από το "Παντρεμένοι με παιδιά" και φυσικά για αυτό που θα μιλήσουμε σήμερα, το σπίτι των νάνων από την Χιονάτη της Disney. Που δεν είναι απλώς ένα χαριτωμένο σπιτάκι μέσα στο δάσος, είναι ένας από τους πιο συνειδητά σχεδιασμένους χώρους θαλπωρής στην ιστορία του animation, ένα μικρό αρχιτεκτονικό θαύμα που λειτουργεί ταυτόχρονα ως σκηνικό, ψυχολογικό καταφύγιο, λαογραφικό σύμβολο, αφηγηματικός μηχανισμός αποφόρτισης και βαθύς πολιτισμικός κώδικας για το τι σημαίνει "σπίτι". 

 

Η ταινία του '37, το πρώτο πλήρως animated μεγάλου μήκους έργο της Disney, δεν αντιμετώπισε το σπίτι ως απλό φόντο. Ο ίδιος ο Disney ήθελε ο χώρος να έχει ψυχή, βάθος, βάρος, ατμόσφαιρα, να μη βλέπεις απλώς ένα δωμάτιο, αλλά να νιώθεις ότι μπαίνεις μέσα του.Και γι’ αυτό το σπίτι των νάνων δεν σχεδιάστηκε σαν επίπεδη ζωγραφιά, αλλά σαν αληθινό χωρικό αντικείμενο. Ο Ken Anderson, ο art director είχε αρχιτεκτονική εκπαίδευση, κατασκεύασε τρισδιάστατο μοντέλο του σπιτιού, ώστε οι animators να μπορούν να μελετούν το φως, τις σκιές, τις γωνίες, τον όγκο, την εσωτερική λογική του χώρου. Έβαζαν μικρές χάρτινες φιγούρες μέσα στη μακέτα, άλλαζαν τις πηγές φωτός και παρατηρούσαν πώς πέφτουν οι σκιές πάνω στα ακανόνιστα ξύλινα και πέτρινα backgrounds. 

 

Αυτό από μόνο του δείχνει κάτι πολύ σημαντικό, ότι δεν ήταν απλά μια διακοσμητική φαντασία, ήταν σκηνογραφική αρχιτεκτονική. Ήταν ένας χώρος που έπρεπε να πείσει το μάτι ότι υπάρχει και το σώμα ότι μπορεί να κατοικηθεί.Η δύναμη του σπιτιού φαίνεται αμέσως επειδή εμφανίζεται μετά από μία από τις πιο αγχωτικές σκηνές του κλασικού animation, τη φυγή της Χιονάτης μέσα στο δάσος. Εκεί το

ΠΟΙΑ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ;

 (Τα ακόλουθα τα γράφω μη και περισώσουμε κάνα νέο από τον τοξικό φανατισμό των φλοτινιάρηδων και αντιεβραίων. Δρασκελίζω την ιστορία για να έχουν μια γερή βάση εκκίνησης και να ψάξουν περαιτέρω. Για σας βέβαια τους ομοϊδεάτες φίλους δεν έχω αμφιβολία ότι τα ξέρετε. Οσοι επιθυμούν βιβλιογραφία ας μου στείλουν μήνυμα). 

 

- Δεν μου λέει τίποτα το ότι κάποιοι Αραβες στη Μέση Ανατολή αποφάσισαν εδώ και 60 χρόνια να
ονομάζονται Παλαιστίνιοι. Και δεν μου λέει τίποτα επειδή από ιστορικής άποψης η Παλαιστίνη δεν υπήρξε ποτέ.

 

- Από καμία πηγή δεν προκύπτει κάποιος βασιλιάς, βασίλισσα, ηγέτης τέλος πάντων που να αρχήγευσε σε κάποια Παλαιστίνη, απλά διότι δεν υπήρξε ποτέ ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος, βασίλειο, οτιδήποτε, και φυσικά ούτε έθνος.

 

- Η χριστιανική Βίβλος δεν αναφέρει την Παλαιστίνη ούτε μία φορά. Η εβραϊκή Βίβλος δεν αναφέρει την Παλαιστίνη ούτε μία φορά. Το ιερό βιβλίο του Ισλάμ, το Κοράνι, δεν αναφέρει την Παλαιστίνη ούτε μία φορά. Γιατί; Επειδή φυσικά δεν υπήρχε.

Η περιοχή ήταν γνωστή 1700 χρόνια πριν τον Ιησού και ονομάζονταν Χαναάν. Και υπήρχαν πολλές φυλές που ανταγωνίζονταν για την κυριαρχία σε αυτή την περιοχή που μετέπειτα έγινε γνωστή ως οι Αγιοι Τόποι του Ιουδαιο-χριστιανισμού.

 

- Μετά το 1000 π.Χ. σε αυτήν την περιοχή υπήρξαν δύο ανεξάρτητα κράτη. Κανένα από αυτά δεν ονομάζονταν Παλαιστίνη, ήταν και τα δύο εβραϊκά. Στην αρχαιότητα, Ιουδαία, Ισραήλ. Στη σύγχρονη εποχή, Ισραήλ.

Και τελικά η φυλή του Ιούδα νίκησε. Γι' αυτό ονομάστηκαν και Ιουδαίοι οι Εβραίοι, οι απόγονοι των

#NERD_BASHING_TIME και απορώ που τόσο καιρό δεν είχα γράψει γι'αυτή την 80s κινηματογραφική ΜΟΡΦΑΡΑ

 

Ο “Doc” της καρδιάς μας. Γιατί τρομπέτες μου υπάρχουν χαρακτήρες που γράφτηκαν για να υπηρετήσουν μια ιστορία, και υπάρχουν χαρακτήρες που μοιάζουν να ξεπήδησαν από μια βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου να εξηγήσει τον κόσμο. Ο Emmett Brown ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι απλώς ένας eccentric επιστήμονας σε μια ταινία όπως το "Back to the Future". Είναι η ενσάρκωση μιας εμμονής που διατρέχει όλη την ιστορία της σκέψης, από τον Albert Einstein μέχρι τους σύγχρονους θεωρητικούς φυσικούς, της ιδέας ότι ο χρόνος δεν είναι φυλακή αλλά κατασκευή και ότι κάπου, βαθιά μέσα στη δομή της πραγματικότητας, υπάρχει ένα ρήγμα που περιμένει να το βρούμε.

 

Ο Doc γεννήθηκε μέσα σε έναν κόσμο που τον θεωρούσε αποτυχημένο. Προερχόμενος από εύπορη οικογένεια, με προσδοκίες για μια "κανονική" επιστημονική καριέρα, επιλέγει τον δρόμο της απόλυτης αφοσίωσης σε μια ιδέα που δεν έχει καμία πρακτική αξία για την κοινωνία του. Στα μάτια των άλλων είναι ένας άνθρωπος που ξόδεψε την περιουσία του σε παράλογα πειράματα, ένας γραφικός που μιλά για τον χρόνο σαν να είναι υλικό που μπορεί να το αγγίξει. Και όμως, ακριβώς εκεί, στην αποτυχία του να ενταχθεί, γεννιέται η ιδιοφυΐα του. Γιατί η επιστήμη, στην πιο καθαρή της μορφή, δεν γεννιέται από την αποδοχή αλλά από την απόρριψη του προφανούς. Η στιγμή που χτυπά το κεφάλι του και "βλέπει" τον flux capacitor δεν είναι απλώς

Μεγάλη Πέμπτη: Ο Μυστικός Δείπνος, τα Δώδεκα Ευαγγέλια και η Σταύρωση

 

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα και η ημέρα είναι αφιερωμένη στην ανάμνηση τεσσάρων γεγονότων τα οποία περιγράφονται στα Ευαγγέλια και τα οποία συνέβησαν σύμφωνα με τις ευαγγελικές αναφορές λίγο πριν τη Σταύρωση:

• Ο Μυστικός Δείπνος, δηλαδή το δείπνο του Ιησού Χριστού με τους 12 Αποστόλους, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου (26, 17-30α), του Μάρκου (14, 12-26) και του Λουκά (22, 7-23),
• Ο Ιερός Νιπτήρας, δηλαδή το πλύσιμο των ποδιών των 12 Αποστόλων από τον Ιησού Χριστό, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου (23, 6-12), του Λουκά (22, 24-28) και του Ιωάννη (13, 1-20),
• Η Υπερφυής Προσευχή, δηλαδή η προσευχή του Ιησού προς τον Πατέρα του μετά τον Μυστικό Δείπνο και λίγο πριν τη σύλληψή του, όπως περιγράφεται στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη (17, 1-26), και
• Η προδοσία του Ιούδα η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη του Ιησού, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου (26, 47-56), του Μάρκου (14, 43-50), του Λουκά (22, 47-53) και του Ιωάννη (18, 1-11).

Το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης τελείται ο εσπερινός της Μεγάλης Παρασκευής μαζί με τη Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου. Οι ιερείς κατά την ετοιμασία της Θείας Κοινωνίας εξάγουν δύο "αμνούς" (το μέρος του άρτου το οποίο μεταβάλλεται σε σώμα Χριστού) και διατηρούν τον ένα αφού τον τεμαχίσουν και τον αποξηράνουν, σε ασφαλές σημείο (μέσα στο αρτοφόριο πάνω στην αγία τράπεζα) για έναν ολόκληρο χρόνο για την κοινωνία των πιστών σε έκτακτες περιπτώσεις. Το βράδυ τελείται ο Όρθρος της Μεγάλης Παρασκευής, στον οποίο αναπαριστάται το Θείο Δράμα της Σταύρωσης και διαβάζονται δώδεκα (αποσπάσματα από τα) ευαγγέλια που περιγράφουν τα γεγονότα από τη σύλληψη έως και την ταφή του Χριστού.

Τα Δώδεκα Ευαγγέλια περιγράφουν την πορεία του Ιησού προς τον Γολγοθά καθ’ όλη την ημέρα της Μεγάλης Πέμπτης. Τον Μυστικό Δείπνο, το δάκρυ και την ανθρώπινη αδυναμία στους κήπους της Γεσθημανής, την προδοσία του από τον Ιούδα, την σύλληψη, την δίκη, τα βασανιστήρια, την Σταύρωση.

Τα Δώδεκα Ευαγγέλια είναι η ονομασία κατά την παράδοση και προέρχεται από τα 12 Ευαγγελικά αποσπάσματα που αναγιγνώσκονται κατά την Μεγάλη Πέμπτη. Φυσικά τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης είναι τέσσερα, από τους τέσσερις Ευαγγελιστές της Εκκλησίας μας.

Τα 12 Ευαγγέλια

Πρώτο Ευαγγέλιο: Περικοπή από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον ιγ΄31 – ιη΄1. Η υπόσχεση της αποστολής του Πνεύματος.

Δεύτερο Ευαγγέλιο: Περικοπή από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον ιη΄1 – 28. Η προδοσία και η σύλληψη του Ιησού.

Τρίτο Ευαγγέλιο: Περικοπή από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον κστ΄57 – 75. Ο Πέτρος απαρνείται τον Ιησού.

Τέταρτο Ευαγγέλιο: Περικοπή από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον ιη΄28 – ιθ΄16. Ο Ιησούς μπροστά στον Πιλάτο.

Πέμπτο Ευαγγέλιο: Περικοπή από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον κζ¨3 – 32. Ο θάνατος του Ιούδα.

Ανάμεσα στο 5ο και το 6ο Ευαγγέλιο ψάλλεται το αντίφωνο «Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου…» και ο Εσταυρωμένος λιτανεύεται από τους ιερείς.

«Σήμερον κρεμᾶται ἐπί ξύλου ὁ ἐν ὕδασι τήν γῆν κρεμάσας. Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων Βασιλεύς. Ψευδῆ πορφύραν περιβάλλεται ὁ περιβάλλων τὸν οὐρανὸν ἐν Νεφέλαις. Ῥάπισμα κατεδέξατο ὁ ἐν Ἰορδάνῃ ἐλευθερώσας τόν Ἀδάμ. Ἥλοις προσηλώθη ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας. Λόγχῃ ἐκεντήθη ὁ Υἱός τῆς Παρθένου. Προσκυνοῦμεν σου τὰ πάθη, Χριστέ. Δεῖξον ἡμῖν καὶ τὴν ἔνδοξόν σου ἀνάστασιν». 

«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας», ψάλλει ο ιερέας την ώρα που περιφέρει τον εσταυρωμένο Ιησού στο ναό για την αναπαράσταση της σταύρωσης.

Είναι η στιγμή, περίπου στις 9 το βράδυ, όπου σε όλες τις εκκλησίες της χώρας θα σβήσουν τα φώτα. Η πομπή της σταύρωσης υπό το αμυδρό φως των κεριών θα κινηθεί με αργό και σταθερό ρυθμό προς το κέντρο των ναών, διαπερνώντας το πλήθος των πιστών. Το Θείο πάθος σχεδόν κορυφώνεται.

 Έκτο Ευαγγέλιο: Περικοπή από το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον ιε¨16 – 32. Οι στρατιώτες εμπαίζουν τον Ιησού.

Έβδομο Ευαγγέλιο: Περικοπή από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον κζ¨33 – 54. Η σταύρωση του Ιησού.

Όγδοο Ευαγγέλιο: Περικοπή από το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον κγ¨32 – 49. Ο θάνατος του Ιησού.

Ένατο Ευαγγέλιο: Περικοπή από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον ιθ¨25 – 37. Ένας στρατιώτης λογχίζει την πλευρά του Ιησού.

Δέκατο Ευαγγέλιο: Περικοπή από το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον ιε¨43 – 47. Ο ενταφιασμός του Ιησού.

Ενδέκατο Ευαγγέλιο: Περικοπή από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον ιθ¨33 – 42. Η ταφή του Ιησού.

Δωδέκατο Ευαγγέλιο: Περικοπή από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον ‘κζ¨62 – 66. Η φρούρηση του τάφου.

Μέσα από τα λόγια των ευαγγελίων αλλά και από τις ιδιαίτερα πένθιμες νότες των τροπαρίων περιγράφονται με τον τραγικότερο τρόπο οι εμπαιγμοί, τα χτυπήματα, οι ύβρεις και οι χλευασμοί των ανθρώπων που ανέβασαν τον Ιησού στο σταυρό.  

 

Επίθεση στο Ιράν. Γιατί γίνεται όλο αυτό;

Σκεφτόμουν εδώ και μέρες να γράψω δυο τρία πράγματα για την πολιτική Τραμπ που όλοι όσοι διαβάζουν μόνο τις επικεφαλίδες την εξηγούν επιδερμικά και στέκονται μάλιστα σε θέματα όπως οι Φάκελλοι Επστάϊν κλπ...

Θέλετε ότι ο Τραμπ είναι ένα από τα καθάρματα που φιλοξενούσε ο Επστάϊν; 

Να το δεχθώ για χάρη συντομίας αυτών που θέλω να πω.

Τι σχέση έχει με την πολιτική του;

Η πολιτική του βασίζεται στο όραμα του η Αμερική να ξαναγίνει μεγάλη και για να γίνει αυτό πρέπει ο βασικός του αντίπαλος - που δεν είναι η Ρωσία αλλά η Κίνα - να μην μεγαλώσει περισσότερο από αυτόν.

Ποιά είναι η κινητήρια δύναμη της Κίνας; 

Η ενέργεια.

Από που την αντλεί την ενέργεια η Κίνα; 

Από την Βενεζουέλα και τα δισεκατομμύρια βαρέλια της σε πετρέλαιο που κάθεται επάνω τους σαν χώρα (η αξία των κοιτασμάτων της Βενεζουέλας είναι περίπου 17 τρις δολάρια - περίπου το μισό έλλειμμα των ΗΠΑ - τα οποία έχουν κατά 90% πελάτη την Κίνα) , το Ιράν που επίσης κάθεται πάνω σε δισεκατομμύρια βαρέλια που επίσης έχουν πελάτη την Κίνα και βέβαια η Ρωσία με τον δικό της ενεργειακό πλούτο που επίσης διοχετεύεται σε μεγάλο ποσοστό στην Κίνα.

 

Θα άφηνε ο Τραμπ τον Μαδούρο να προμηθεύει με ενέργεια τον βασικό αντίπαλο των ΗΠΑ στην Παγκόσμια Αγορά; Ποτέ! Αυτό δεν κατάλαβε ο "καθυστερημένος" Μαδούρο. 

#NERD_BASHING_TIME και σήμερα κάτι τελείως διαφορετικό

Θα το ξαναπώ, δεν συμπαθούσα ποτέ τις ελληνικές ταινίες. Στα δάχτυλα μετρημένες είναι αυτές που πραγματικά εκτιμώ. Όχι από σνομπισμό, κυρίως από αισθητικό ένστικτο. Όμως, όπως και με τον Αλέκο Σακελλάριο, που έχω γράψει, που θεωρώ πως σε στιγμές ξεπερνούσε φόρμες του εξωτερικού (καλλιτεχνική διάνοια) έτσι και με κάποιους Έλληνες ηθοποιούς πάντα πίστευα ότι, αν έκαναν καριέρα εκτός συνόρων, θα σάρωναν. Έλειψε το σύστημα, όχι το ταλέντο. Και κάπου εκεί έπεσα στην εφηβεία (αιώνες πριν) πάνω σε ένα "άγνωστο" διαμαντάκι (διαδίκτυο τότε μεγάλο ζόρι για πληροφορίες). 

Τη Χιονάτη και τα 7 Γεροντοπαλίκαρα. 

Και ναι, έκανα το λάθος να το δω προκατειλημμένος. Γιατί αυτό που βρήκα δεν ήταν μια απλή κωμωδία εποχής, αλλά ένα κινηματογραφικό πείραμα με νεύρο, θράσος και απίστευτη αυτοπεποίθηση για το '60. Σκηνοθετεί ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, και βοηθός του ο Κώστας Λυχναράς (Κωνσταντίνου και Ελένης, Δέκα λεπτά Κήρυγμα, το Καφέ της Χαράς μέχρι....ο Χριστός ξανασταυρώνεται!). Και ήδη αυτό λέει πολλά,ένας από τους θεμελιωτές του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου, να πιάνει παραμύθι-σύμβολο και να το μεταφέρει στην αστική Ελλάδα της εποχής εκείνης.

 Όχι Disney. Όχι δάσος με μαγικά πλάσματα. Αλλά μια κοινωνική παρωδία, όπου οι "νάνοι" γίνονται… επτά γεροντοπαλίκαρα. Μια ιδέα που από μόνη της είναι meta-χιούμορ. Η "Χιονάτη" εδώ είναι η Τζένη Καρέζη. Και απέναντί της δεν έχει κομπάρσους, αλλά μια άτυπη εθνική ομάδα τιτάνων του ελληνικού

#NERD_BASHING_TIME και πάμε στα κλασικά

Και φυσικά το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό είναι το 1984. Σίγουρα ξέρεις ότι υπάρχουν βιβλία που μιλούν για το μέλλον και υπάρχουν βιβλία που αποκαλύπτουν τους μηχανισμούς της εξουσίας. Το 1984 του George Orwell ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι προφητεία με την επιφανειακή έννοια του "τα είπε όλα ο μύστης". Είναι ένα είδος ανατομίας. Όπως θα έλεγε και ενας φίλος, εγχειρίδιο πολιτικής φυσικής. Είναι το manual του πώς διαλύεις την πραγματικότητα χωρίς να ρίξεις ούτε μία βόμβα. 

Το μυθιστόρημα εκδόθηκε το '49, σε έναν κόσμο που μόλις είχε βγει από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και έμπαινε στον Ψυχρό Πόλεμο. Ο Όργουελ δεν έβλεπε το 1984 σαν ημερομηνία-μαντεία. Το έβλεπε σαν μεγεθυντικό φακό. Και αυτό είναι το πρώτο ανατριχιαστικό σημείο, το βιβλίο δεν είναι sci-fi τεχνολογίας. Δεν τον ενδιαφέρουν οι εφευρέσεις. Τον ενδιαφέρει η δομή. 

Η Ωκεανία κυβερνάται από το Ingsoc - English Socialism. Εδώ βρίσκεται η πρώτη μεγάλη ειρωνεία. Ο Όργουελ ήταν δημοκρατικός σοσιαλιστής. Αλλά το καθεστώς του βιβλίου δεν είναι σοσιαλιστικό με καμία ουσιαστική έννοια. Είναι ολιγαρχία μεταμφιεσμένη σε ιδεολογία. Το όνομα λειτουργεί ως μάσκα. Αυτό είναι κομβικό, το 1984 δεν επιτίθεται σε μια ιδέα, επιτίθεται στη διαστρέβλωσή της όταν μετατρέπεται σε μηχανισμό απόλυτου ελέγχου. Το καθεστώς στηρίζεται σε τέσσερις θεμελιώδεις άξονες, επιτήρηση, γλώσσα, ιστορία και ψυχολογική πειθάρχηση.

Η επιτήρηση στο '84 δεν είναι gadget. Τα telescreens δεν είναι εντυπωσιακά μηχανήματα. Είναι

Η ελευθερία δεν είναι σύνθημα.

Υπάρχει μια σιωπηλή δύναμη στο να μην ανήκεις κάπου. Όχι από αλαζονεία. Όχι από φόβο. Αλλά από συνειδητή επιλογή. Το να μην εξαρτάσαι από κόμματα, δόγματα, σημαίες και έτοιμες απαντήσεις είναι μια πράξη εσωτερικής ενηλικίωσης. Δεν είναι επανάσταση με πανό, είναι επανάσταση με κεφάλι ήσυχο. Είναι η απόφαση να μην αφήσεις κανέναν να σου χαράξει τα όρια της σκέψης σου. Όσο το έκανα παλαιότερα άφηνα ''χρέη" που δεν σταματούσαν. Η ανεξαρτησία όμως είναι νοικοκυριό. Η ελευθερία, ξέρεις, δεν είναι σύνθημα. Είναι πειθαρχία. Να ακούς, αλλά να μη γονατίζεις. Να μαθαίνεις, αλλά να μη φυλακίζεσαι. Να συμμετέχεις, αλλά να μη διαλύεσαι μέσα στο πλήθος. 

Είχα την τύχη, και την ευλογία να δω τον κόσμο από τα νιάτα μου. Στις Ηνωμένες Πολιτείες είδα την πίστη στο "μπορώ". Στη Νότια Αμερική είδα την επιβίωση να γίνεται τραγούδι. Στην Ιαπωνία είδα την πειθαρχία να γίνεται αισθητική. Στην Αφρική είδα το χαμόγελο να ανθίζει μέσα στην έλλειψη. Στην Ευρώπη είδα ιδέες να συγκρούονται αιώνες ολόκληρους και να γεννούν πολιτισμό. Διαφορετικές ιδέες. Διαφορετικές αγωνίες. Διαφορετικά όνειρα.

Και μέσα σε όλα αυτά, κατάλαβα κάτι απλό, όταν ανήκεις ολοκληρωτικά κάπου, παύεις να βλέπεις καθαρά. Ο άνθρωπος που δεν ανήκει απόλυτα πουθενά, βλέπει παντού. Μου άρεσε πάντα η ιδέα του μοναχικού (Τολκινικού) μάγου που βαδίζει μόνος σε μια τεράστια (μέση) Γη σας καουμπόη. Βέβαια, η καταγωγή δεν σβήνει. Όπως έλεγε ο Τζίμης Πανούσης "Με σφίγγει σαν παπούτσι ντόπιο και μπαλωμένο".Δεν ξεφεύγεις από αυτό, ευτυχώς. Το χώμα που σε γέννησε, η γλώσσα που σε διαμόρφωσε, οι πρώτες σου εικόνες, είναι ρίζες. Και οι ρίζες δεν κόβονται χωρίς να ματώσεις. Και δεν πρέπει να κόβονται. 

#NERD_BASHING_TIME και τελευταίο αφιέρωμα στην ελληνική μυθολογία

Θα επιστρέψουμε στα κλασικά και αγαπημένα αλλά για τελευταίο επέλεξα την Μέδουσα! 

Ένα πλάσμα που δεν ήταν τέρας. Ήταν γυναίκα.Υπήρξε γυναίκα. Υπήρξε άνθρωπος. Υπήρξε θύμα. Και παρ’ όλα αυτά, η μυθολογία τη θυμάται ως τέρας.Αν ρωτήσεις σήμερα κάποιον ποια ήταν η Μέδουσα, θα σου πει για φίδια αντί για μαλλιά, για βλέμμα που πετρώνει, για έναν ήρωα που της έκοψε το κεφάλι και έσωσε τον κόσμο. Αυτό που σχεδόν κανείς δεν λέει ή δεν ξέρει είναι ότι πριν γίνει σύμβολο τρόμου, η Μέδουσα ήταν μια νέα γυναίκα που τιμωρήθηκε όχι για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που της έκαναν. Σύμφωνα με την πιο γνωστή εκδοχή του μύθου, όπως τη διασώζει ο Οβίδιος στις "Μεταμορφώσεις", η Μέδουσα δεν γεννήθηκε τέρας. Ήταν ιέρεια της Αθηνά, αφιερωμένη στη θεά, και φημισμένη για την ομορφιά της, ιδιαίτερα για τα μαλλιά της. Η ομορφιά της όμως γίνεται η αφορμή της καταστροφής της. 

 

Ο Ποσειδώνας αποφάσισε να την διεκδικήσει. Όμως, αυτή ως ιέρεια αρνήθηκε. Και τότε τη βιάζει μέσα στον ναό της Αθηνάς. Όχι απλώς την κακοποιεί, αλλά βεβηλώνει και τον ιερό χώρο.Και εδώ η ιστορία παίρνει τη σκληρή, σχεδόν κυνική της τροπή,ο Ποσειδώνας δεν τιμωρείται. Η Αθηνά στρέφεται εναντίον της Μέδουσας. Αυτή ευθύνεται που παρέσυρε έναν κορυφαίο θεό! Έτσι αποφασίζει να την τιμωρήσει, τη μεταμορφώνει. Τα μαλλιά της γίνονται φίδια. Το πρόσωπό της γίνεται τόσο τρομακτικό ώστε όποιος τη κοιτά στα μάτια να πετρώνει. Η γυναίκα που υπέστη βία μετατρέπεται σε τέρας. Όχι επειδή ήταν επικίνδυνη αλλά επειδή έπρεπε να τιμωρηθεί κάποιος. Έτσι γεννιέται ένα από τα αρχαιότερα παραδείγματα αυτού που σήμερα ονομάζουμε victim blaming. Η Μέδουσα δεν χάνει απλώς την ανθρώπινη μορφή της, χάνει και τη φωνή της.Από εκεί και πέρα, η ιστορία της δεν λέγεται από την ίδια, αλλά από τους άλλους, από θεούς, ποιητές και ήρωες. Εκείνη γίνεται το "πρόβλημα" που πρέπει να λυθεί.

 

Όταν εμφανίζεται ο Περσέας, δεν παρουσιάζεται ως δολοφόνος μιας γυναίκας, αλλά ως εξολοθρευτής τέρατος. Με τη βοήθεια της ίδιας της Αθηνάς, χρησιμοποιεί την αντανάκλαση της ασπίδας του για να μην αντικρίσει το βλέμμα της και την αποκεφαλίζει. Από το σώμα της, τη στιγμή του θανάτου της, γεννιούνται ο Πήγασος και ο Χρυσάωρ, τα παιδιά που είχε συλλάβει από τον Ποσειδώνα. Ακόμα και νεκρή, η Μέδουσα δημιουργεί. Και όμως, η ειρωνεία κορυφώνεται μετά. Το κεφάλι της δεν θάβεται. Χρησιμοποιείται ως όπλο. Ο Περσέας το σηκώνει σαν τρόπαιο, πετρώνει εχθρούς και τέρατα, και στο τέλος το χαρίζει στην Αθηνά. Η θεά τοποθετεί το πρόσωπο της Μέδουσας στην αιγίδα της. Το τέρας γίνεται σύμβολο προστασίας. Το γοργόνειο εμφανίζεται σε ασπίδες, ναούς και σπίτια για να διώχνει το κακό. Η γυναίκα που τιμωρήθηκε γίνεται, μεταθανάτια, φύλακας των άλλων.

#NERD_BASHING_TIME και ΕΡΩΤΑΣ!

Σε αντίθεση με τους Χριστιανούς που γιόρταζαν τον Έρωτα μέσω Αγίων πχ για τους καθολικούς Βαλεντίνος (-οι) ή ελληνορθόδοξοι Πρίσκιλλα και Ακύλας ή Υάκινθος, στην αρχαία Ελλάδα ή ιδέα του Έρωτα ήταν..θεϊκή! Αλλά, ως original Greek god υπάρχει από πίσω μια πεθερά. Και έρχεται το ερώτημα εχει ερωτευτεί ποτέ ο θεός του έρωτα, δηλαδή ο Έρωτας; Η μόνο σκορπούσε βέλη και όποιον πάρει ο χάρος ξερωγω; Ασφαλώς και λόξαρε ένα βέλος και έπεσε πάνω του κάποια στιγμή, έτσι ερωτεύτηκε την όμορφη Ψυχή.

 Η Ψυχή ήταν μια όμορφη πριγκίπισσα. Τόσο όμορφη, που κανείς δεν τολμούσε να τη ζητήσει σε γάμο (κάτι σαν influencer με φυσικό στήθος και χείλη). Η ομορφιά της θαυμάζονταν τόσο πολύ, ώστε να την συγκρίνουν με τη θεά της ομορφιάς, την Κυπριοπούλα, Αφροδίτη.Φυσικά η θεά με το ντεκαπάζ εξοργίστηκε με το θράσος των θνητών ''Θα σου γμσω την Ψυχή! Που να σε φαν οι Κοστιηνολίμπουροι φτύρα κοττιμένη'' λένε οι φήμες ότι είπε έτσι θέλησε να τιμωρήσει τη νεαρή πριγκίπισσα. Έστειλε, λοιπόν, τον γιο της, τον Έρωτα να την χτυπήσει με τα βέλη του και να την κάνει να ερωτευτεί τον πιο άσχημο άνδρα στη γη. 

#NERD_BASHING_TIME και Άγιος Valentine!

Ας μιλήσουμε λοιπόν σοβαρά. Δηλαδή… όσο σοβαρά μπορεί να μιλήσει κανείς για έναν άγιο που έγινε patron saint των σοκολατένιων καρδιών και των αμήχανων ρομαντικών δείπνων. Έγινε και τωνε πηδουλώνε ελέω ημέρας αλλά αυτό δεν έκανε κακό σε κανέναν εκτός αν σε έλεγαν Μαρίκα Μητσοτάκη (θεός σχωρέστην) όπου έπρεπε να της απαγορευτεί. 

Μη ξεφεύγουμε όμως, ο Άγιος Βαλεντίνος δεν ήταν ένας. Ήταν δύο. Ναι, η Εκκλησία έκανε multiverse πριν το κάνει η Marvel. Στον 3ο αιώνα μ.Χ., στην εποχή που η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε περισσότερους αυτοκράτορες απ’ ό,τι εμείς ντικπικς, εμφανίζονται δύο μάρτυρες με το ίδιο όνομα. Ο πρώτος είναι ο Άγιος Βαλεντίνος της Ρώμης. Ιερέας. Ζει επί Κλαύδιου Β΄ Γοτθικού έναν τύπου που είχε το παρατσούκλι “Γοτθικός” επειδή νικούσε Γότθους, όχι επειδή φορούσε μαύρα και άκουγε death metal. Ο Κλαύδιος, λέει η παράδοση, αποφάσισε ότι οι παντρεμένοι άντρες δεν κάνουν καλούς στρατιώτες. Και κάπου εκεί, σε ένα γραφείο γεμάτο παπύρους, σκέφτηκε "Ξέρω!

Η ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΛΟΓΟΥ

 

Μάθαμε τον θάνατο της Ελένης Γλύκατζη -Αρβελέρ και δεν έχουμε παρά να της ευχηθούμε καλό πέρασμα.

Κάποιοι λένε ότι δεν είναι σωστό να κάνουμε όχι και τόσο κολακευτικές κρίσεις τόσο νωρίς. Και θα συμφωνούσα αν δεν κατακλυζόταν το διαδίκτυο από ύμνους για την σπουδαία, μεγάλη, παγκόσμια και ογκόλιθο της βυζαντινολογίας, Ελένη.

Αν είναι να απαντήσεις λοιπόν, αυτή είναι η στιγμή.

 

Η μικρή Ελένη γεννήθηκε στην Αθήνα από Mικρασιάτες γονείς. Καταγόταν από την Προύσα όπου η μητέρα της ήταν κόρη μεγαλοτσιφλικά. Συνεπώς είχε κοινή καταγωγή με τον επίσης Αρχαιολόγο Μανώλη Ανδρόνικο ο οποίος γεννήθηκε στην Προύσα και η Ελένη έκανε έργο ζωής να αποδομήσει το έργο του. Δεν ήταν η μόνη φυσικά. Σύμπασα η αρχαιολογική κοινότητα της χώρας επιτέθηκε στον Ανδρόνικο χωρίς κανένα επιχείρημα

 

Αλλά ας γυρίσουμε στην Ελένη.