Kέρδισε την πρώτη αποζημίωση για θύμα των εμβολίων COVID-19

Τεράστια η νίκη που κατήγαγε το δικηγορικό γραφείο της Βάσως Πανταζή κατά του ελληνικού Δημοσίου για μια υπόθεση πλήρους καταστροφής της υγείας και πρόκλησης αναπηρίας σε άνθρωπο που εμβολιάστηκε μετά τις επιτακτικές οδηγίες που εξέδωσε κι εφάρμοσε το ελληνικό κράτος με κάθε τρόπο.

 

Η απόφαση που δικαίωσε τον παθόντα ο οποίος είναι κατάκοιτος με τραχειοστομία ανοίγει τον δρόμο και για άλλες παρόμοιες διεκδικήσεις από άλλους συνανθρώπους μας των οποίων η υγεία επίσης καταστράφηκε.

 

Το δημόσιο λοιπόν στο προσεχές μέλλον θα κληθεί να αποζημιώσει με τεράστια ποσά τις βλάβες στην υγεία συμπολιτών μας.

 

Φυσικά η επομένη σκέψη που κάνει κάθε λογικός άνθρωπος, είναι γιατί το Δημόσιο να ζημιωθεί, και όχι η εταιρεία παραγωγής των σκευασμάτων. 

 

Αυτός ο τομέας είναι πολύ γκρίζος ακόμη. Γνωρίζουμε πως "παρακαλέσαμε" για να πάρουμε τα εμβόλια, γνωρίζουμε πως υπογράψαμε ως κράτος και ως ΕΕ συμβάσεις δεκάδων σελίδων που είχαν κατά πλειοψηφία στο μεγαλύτερο μέρος τους μαυρισμένες παραγράφους (σαν απόρρητα έγγραφα της CIA) με άγνωστους όρους και υποχωρήσεις και γνωρίζουμε πως οι εταιρείες έκαναν ο,τι ήταν

Όταν η ηδονή της καταστροφής συναντάει την καλή ακαδημαϊκή ζωή

 

Το ακαδημαϊκό κατεστημένο, με το οποίο συγκρούεται η νέα Κυβέρνηση των ΗΠΑ, αποτελεί μια από τις μάχες των μαχών του μεγάλου επαναστατικού «πόλεμου», Αναγέννησης του δυτικού κόσμου, που ξεκίνησε ο Τραμπ και το επιτελείο του. Είναι μια μεγάλη μάχη με το χθες, το οποίο εδώ και πάνω από μισό αιώνα ροκάνιζε τους πυλώνες του δυτικού πολιτισμού με σύστημα, με πολύ χρήμα και αξιοσημείωτη επιμονή.

Ειδικά μετά τον Μάη του 1968, στρατιές ολόκληρες ακαδημαϊκών, μυήθηκαν στην ηδονή της καταστροφής, της γνωστής σχολής αποδόμησης του δυτικού κόσμου. Ντελέζ, Φουκώ, Ντεριντά, Μπάτλερ και ένα σωρό ακόμη τσαρλατάνοι της σκέψης έγιναν οι γκουρού της Οικοφοβίας και του πολιτισμικού μίσους προς εαυτόν. Πάρα πολλοί, από το χώρο της Ακαδημίας, έγιναν «ακτιβιστές» αριστερισμού, υπέρμαχοι της πολιτικής ορθότητας και της γουοκίλας, τις οποίες χρησιμοποίησαν ως

Αναβάθμιση υπόθεσης στη δικαιοσύνη

Μια από τις πιο σημαντικές πτυχές της ελληνικής Δικαιοσύνης που κατά την ταπεινή μου γνώμη
ξεδιπλώνονται στην τελευταία εκτενή δημοσίευση της κυρίας Καρυστιανού, ειναι η προσφιλής τακτική της παράκαμψης των κατώτερων (και φυσικών) δικαστών μιας υποθέσεως με μεγάλες πολιτικές προεκτάσεις, και ανάθεσής της στα υψηλότερα κλιμάκια της Δικαιοσύνης τα οποία παύουν να είναι απλώς δικαστικά αλλά αποτελούν και πυλώνα πολιτικής. 

 

Ενδεικτικά αναφέρω πως ο/η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου προτείνεται απο το Υπουργικό Συμβούλιο (που αποτελεί πυρήνα της κυβέρνησης) και διορίζεται απο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος νωρίτερα έχει διοριστεί (προταθεί) από τον ίδιο τον ΠΘ.

Α ΡΕ ΣΤΗΒ ΛΑΛΑ, ΤΖΑΜΠΑ ΤΑ ΕΚΑΤΣΕΣ ΤΑ 16 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ!

«Σε γνωρίιιιιζω από την κόοψη, του σπαθιουουουού την τρομερή!,

Σε γνωρίιιιζω από την όψη που με βιάααα μετράει την γη!,

Απ’τα κόοοοκκαλα βγαλμένη, των ελλήνων τα ιερά…..»

 

Στροβιλίζουν τα λόγια στο μυαλό μου.

 

Ποιος άλλος εθνικός ύμνος στον κόσμο έχει άραγε λόγια για σπαθιά κοφτερά, για την βία με την οποία μέτρησαν την γη της πατρίδας μας οι πατεράδες μας κι οι παππούδες μας ως τους απώτερους προγόνους μας;

Σε ποιο άλλο κράτος τα λόγια των στίχων του εθνικού τους ύμνου μιλούν για κόκκαλα ιερά που όταν τ’ακούς ανατριχιάζεις;

 

Για ελευθερία βγαλμένη από κόκκαλα ιερά των ελλήνων, των παππούδων μας, που μέτρησαν την δική τους γη και την οριοθέτησαν με την βία των σπαθιών τους που είχαν την κόψη τους τρομερή για να σταματήσουν τους εχθρούς που επιβουλεύονταν τα εδάφη της πατρίδας μας;

Τα σύνορα στα κράτη δεν τα βάζουν μαγικές δυνάμεις. Δεν τα βάζει το διεθνές δίκαιο, οι διεθνείς οργανισμοί για την ειρήνη, τα διεθνή δικαστήρια. Ούτε μπαίνουν μόνα τους. Ούτε στέκονται εκεί που είναι μόνα τους. Ούτε ο αρχάγγελος Γαβριήλ τα μετακινεί. Ούτε καν ο από μηχανής αρχαίος έλληνας

Η Συρία έπεσε.

Ξημερώματα η Συρία έπεσε.

Ο,τι επακολουθήσει τώρα θα είναι ένα πιάτο από τα ίδια όπως έχουμε δει σε άλλα κράτη της Μ. Ανατολής για το τι εξακολουθεί όταν υπάρχει κενό εξουσίας, ή όταν αναλαμβάνουν διάφοροι "δημοκρατικοί αντάρτες με καλό σκοπό"...

 

Όπως ανέφερα, η παράλια περιοχή της Συρίας απεκόπη από την κάθοδο των τουρκομάνων, THS κλπ. Αν δημιουργηθεί κάποια προσωρινή κυβέρνηση, αυτή θα είναι μόνο και μόνο για να απαιτήσει την απομάκρυνση των Ρώσων από την περιοχή.

Η μόνη "ελπίδα" των Ρώσων θα ήταν ο Ασσαντ να διαφύγει από την Δαμασκό και να εγκατασταθεί σε κάποια από τις δύο μεγάλες παράλιες πόλεις με πιθανότερη την Λατάκια. Όμως είναι άγνωστη η μοίρα του Μπασαρ Αλ Ασσαντ καθώς αγνοούνται ακομα και τα ίχνη του αεροπλάνου του που απογειώθηκε αργά το βράδυ από την Δαμασκό.

 

Με τα βέλη φαίνονται οι τρεις άξονες κίνησης των ανταρτών.

Με το κόκκινο η κύρια επίθεση από τον Βορρά, διέσχισε όλες τις μεγάλες πόλεις με κατεύθυνση την Δαμασκό και απορρόφησε το μεγαλύτερο βάρος της άμυνας των ισχνών κυβερνητικών δυνάμεων.

Στον Νότο με γαλάζιο χρώμα, προερχόμενοι από το Ισραήλ, οι Δρούζοι, πέρασαν μέσω Γκολάν και Ιορδανίας με πρώτο στόχο την πόλη Daraa και ύστερα κατευθύνθηκαν προς Δαμασκό.

Και τέλος, ανατολικά με λευκό βέλος, οι αντάρτες της Al Tanf, ξεπηδώντας κυριολεκτικά από την Αμερικανική βάση που είχε εκεί, πρώτα κινήθηκαν βόρεια καταλαμβάνοντας την Παλμύρα και τον κύριο οδικό αξονα και ύστερα κατευθύνθηκαν στην Δαμασκό, η οποία όπως είχα ενημερώσει έπεσε τη νύχτα.

 

Το γιατί το κράτος του Άσσαντ έπεσε τόσο εύκολα θα αναλυθεί πολύ στο μέλλον και θα ακούσετε ίσως πολλά και διαφορετικά. Εγώ είχα την ευκαιρία τα πρόσφατα χρόνια να μιλήσω με αρκετούς Συριους και σε βάθος χρόνου να ζυγίσω και να επαληθεύσω όσα μου έλεγαν. Μάλιστα είχα κάνει και μια σχετική δημοσίευση, θα την παραθέσω στα σχόλια. Η Συρία μετά την διάσωσή της από την Ρωσσία, ήταν σχεδόν επί 10 χρόνια υπό καθεστώς περιορισμών και κυρώσεων από την Δύση.

 

Δεν μπορούσε να εισάγει, δεν μπορούσε να εξάγει, υπήρχε ένας γενικός ναυτικός αποκλεισμός της χώρας και το πεδίο γύρω της ήταν και εξακολουθεί να είναι πολεμικό και άγονο. Οι Ρωσσοι πέραν του να λάβουν αυτό που ήθελαν (ναυτική βάση στην Μεσόγειο), δεν έκαναν ιδιαίτερες επενδύσεις ή ενέργειες με θετικό οικονομικό αντίκτυπο, με αποτέλεσμα ο Συριακός λαός να ζει σχεδόν για μια δεκαετία με φτώχεια, ανέχεια και κυρίως αβεβαιότητα. Ο δε Ασσαντ ήταν παντελώς αδύναμος και ανίσχυρος να κάνει σημαντικές αλλαγές ώστε να βελτιώσει την κατάσταση. Έκανε ηθικά ο,τι μπορούσε με επισκέψεις και περιοδείες σε όλη την χώρα, στηριζόταν εν μέρει στην ανταλλαγή χαρών και θελημάτων είτε προς το Ιράν είτε προς την Χεζμπολά του Λιβάνου με αποτέλεσμα να έχει μετατραπεί η Συρία σε ένα πέρασμα δυνάμεων και εξοπλισμών που την έκανε (ξανά) προτεραιότητα κατά τον πόλεμο του Ισραήλ για να αλωθεί.

 

Η CIA δια δηλώσεως επιχειρησιακού στελέχους της, στρατολουγούσε την Al Qaeda, και φυσικά
έχουμε εξηγήσει πολλάκις πως όλες οι οργανώσεις της Τζιχάντ δουλεύουν για την Δύση, με τις κυρίες επιχειρήσεις τους να στρέφονται κατά ηγετών μεσανατολικών και βορειοαφρικανικών αραβικών κρατών, και να μην ακουμπούν ποτε το Ισραήλ. Άλλωστε και οι κατευθύνσεις στον χάρτη από Ισραήλ και αμερικανική περιοχή αυτό αποδεικνύουν, ενώ αν συμπεριλάβουμε και την νατοϊκή Τουρκία, έχουμε τρίγωνο συνεργασίας.

 

Το μόνο σίγουρο είναι πως η επίθεση των τελευταίων ημερών ήταν απολύτως ενορχηστρωμένη και βρήκε απέναντι της μια διαλυμένη χώρα, με έναν στρατό που δεν είχε τα απαραίτητα εφόδια να αντιμετωπίσει σύγχρονες τακτικές ( π.χ. επιθέσεις με Şahin drones) και έναν λαό που έχει υποφέρει πολύ, και ζώντας στην αβεβαιότητα του ανύπαρκτου κράτους και τον διαρκή φόβο της ανατροπής του, δεν προέβαλε ισχυρή αντίσταση για τη υπεράσπισή του.

 

Η πτώση της Συρίας είναι πρώτης τάξεως υλικό για εγχειρίδια μυστικών υπηρεσιών. Η Τουρκία είναι για άλλη μια φορά ο μεγάλος κερδισμένος. Μετά την Αλεξανδρεττα που είχε καταπιεί σε ένα βράδυ και μετά από την επιχείρηση κλαδί ελιάς με την οποία έβαλε χέρι σε μια περιοχή με εμβαδόν όσο ΟΛΟΚΛΗΡΗ η Κύπρος, πλέον αποκτά ισχυρά πολιτικά ερείσματα στην Συρία, με την οποία είχε πάντοτε προβλήματα καθώς ήταν ένας ισχυρός και υπολογισμός αντίπαλος στον Νότο της, με εύρος συνόρων γύρω στα 750 χλμ (όσο είναι όλα τα βόρεια σύνορα της χώρας μας με τα 4 γειτονικά κράτη). Τώρα θα εστιάσει στην σαλαμοποιηση των μονίμων χρήσιμων ηλιθίων, των Κούρδων, στους οποίους το μόνο που οφειλαμε ήταν να τους χρησιμοποιήσουμε προς όφελός μας όταν είχαν δυναμική, και δεν το πράξαμε, διότι κατά τα άλλα υπήρξαν διπρόσωποι και αγνώμονες προς οποιονδήποτε στην περιοχή με τελικό αποτέλεσμα πάντα να τους πετσοκοβει η Τουρκία αφού πρώτα είχαν κάνει την βρώμικη δουλειά γι' αυτήν (δεν ξεχνάμε τους Τσέτες του '19-'22 και τις φονικές επιδρομές τους κατά των εφοδιοπομπών του ελληνικού στρατού).

 

Οι Κούρδοι λοιπόν, που για μια δεκαετία είχαν και έχουν κυριεύσει το 25-30% του συριακού εδάφους στα ανατολικά, αποδυναμώνοντας το κράτος του Άσσαντ, θα γίνουν τώρα πεδίο διαμάχης, μεταξύ χαλαρής υποστήριξης των Δυτικών και σαλαμοποίησης από τους Τούρκους (ήδη στην Manpij πέφτουν "ψιλές").

 

Η συνέχεια θα δείξει τις προτεραιότητες που θα βάλει η κάθε πλευρά αλλά μένει να δούμε και την εξέλιξη στην παράλια περιοχή αλλά και το τι επεφύλαξε η μοίρα για το άλλοτε "Λιοντάρι της Συρίας"...

 

 
Ευστάθιος Δαφνομήλης