ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΤΡΕΒΛΩΤΙΚΑ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑΤΑ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΤΑΓΩΝ

Δέν χάνουν τήν εὐκαιρία οἱ «ποιμένες» μας νά παίζουν τήν γνωστή κασέτα περί ἠλεκτρονικῆς
ταυτότητας καί προσωπικοῦ ἀριθμοῦ, κάθε φορά πού ἐρωτῶνται (καί εἰδικά ὅταν - ὅλως τυχαίως - οἱ ἐρωτήσεις γίνονται ἀπό ἀνώδυνους «ἡμετέρους» καί δέν ἐμπεριέχουν κανένα ἀντίλογο καί καμία πραγματική ἀπόπειρα διείσδυσης στήν οὐσία). Στήν ἴδια κατηγορία ἀσφαλῶς καί τό γνωστό πλέον πρόσφατο παράδειγμα τοῦ μητροπολίτη Φλωρίνης κ.Λαφτσή, πού ἅπαξ ρωτήθηκε γενικῶς περί τοῦ ζητήματος καί ἀκολούθως ἀφέθηκε νά λέει παντελῶς ἀνενόχλητος τά....ἀπολύτως ἀναμενόμενα.

Καί ἄς δοῦμε ἀναλυτικότερα τί ἀκριβῶς μᾶς εἶπε. 

 

Πρῶτον, ἐπανέλαβε σέ ὅλους τούς τόνους ὅτι δέν ὑπάρχει πρόβλημα καί ὅτι δέν ἔχουν βάση οἱ προβληματισμοί περί θρησκευτικῆς καί πολιτικῆς ἐλευθερίας, ἐπικαλούμενος (θαυμάστε τώρα) τίς διαβεβαιώσεις τῆς κυβέρνησης (σ.σ. πού ὡς γνωστόν εἶναι ἀπολύτως ἀξιόπιστη καί δέν λέει ποτέ ψέματα) καί τά πορίσματα τῶν ἐπιτροπῶν πού ὅρισε ἡ Ἐκκλησία (σ.σ. πρᾶγμα ἀσφαλῶς πού

Πως θα τους απωθήσουμε όταν δεν επιτρέπεται;

Καταπολεμάς πάντα το πρόβλημα ξεκινώντας από την αιτία και συνεχίζεις σε μια διαστρωματική αντιμετώπιση.

Δηλαδή πρώτα στην ρίζα. Αν σου διαφύγει από εκεί προσπαθείς στο αμέσως επόμενο επίπεδο. Αν διαφύγει και από εκεί τότε πας στο επόμενο κτλ.

 

Στην περίπτωση του μεταναστευτικού στην χώρα μας, το αίτιο βρίσκεται στις χώρες εκκίνησης των μεταναστών. Στην Τουρκία, στην Λιβύη και σε ποια άλλη χώρα χρησιμοποιούν οι λαθρέμποροι ως γέφυρα προς την χώρα. 

 

Αν λοιπόν απέτυχε το όλο σκηνικό στην Λιβύη και δεν καταφέραμε με διπλωματία και συμφωνίες να σταματήσουμε τις ροές, τότε πάμε στο επόμενο επίπεδο. Δηλαδή στην θάλασσα. Κατά την πορεία των λαθρομεταναστών δηλαδή. Και εκεί ΤΟΥΣ ΑΠΩΘΕΙΣ ακόμα και με βία διότι είναι εισβολείς χωρίς κανένα γνώρισμα ή άδεια να εισέλθουν στην χώρα. Ούτε τους "διασώζεις" , ούτε τους "υποδέχεσαι".

Kέρδισε την πρώτη αποζημίωση για θύμα των εμβολίων COVID-19

Τεράστια η νίκη που κατήγαγε το δικηγορικό γραφείο της Βάσως Πανταζή κατά του ελληνικού Δημοσίου για μια υπόθεση πλήρους καταστροφής της υγείας και πρόκλησης αναπηρίας σε άνθρωπο που εμβολιάστηκε μετά τις επιτακτικές οδηγίες που εξέδωσε κι εφάρμοσε το ελληνικό κράτος με κάθε τρόπο.

 

Η απόφαση που δικαίωσε τον παθόντα ο οποίος είναι κατάκοιτος με τραχειοστομία ανοίγει τον δρόμο και για άλλες παρόμοιες διεκδικήσεις από άλλους συνανθρώπους μας των οποίων η υγεία επίσης καταστράφηκε.

 

Το δημόσιο λοιπόν στο προσεχές μέλλον θα κληθεί να αποζημιώσει με τεράστια ποσά τις βλάβες στην υγεία συμπολιτών μας.

 

Φυσικά η επομένη σκέψη που κάνει κάθε λογικός άνθρωπος, είναι γιατί το Δημόσιο να ζημιωθεί, και όχι η εταιρεία παραγωγής των σκευασμάτων. 

 

Αυτός ο τομέας είναι πολύ γκρίζος ακόμη. Γνωρίζουμε πως "παρακαλέσαμε" για να πάρουμε τα εμβόλια, γνωρίζουμε πως υπογράψαμε ως κράτος και ως ΕΕ συμβάσεις δεκάδων σελίδων που είχαν κατά πλειοψηφία στο μεγαλύτερο μέρος τους μαυρισμένες παραγράφους (σαν απόρρητα έγγραφα της CIA) με άγνωστους όρους και υποχωρήσεις και γνωρίζουμε πως οι εταιρείες έκαναν ο,τι ήταν

Όταν η ηδονή της καταστροφής συναντάει την καλή ακαδημαϊκή ζωή

 

Το ακαδημαϊκό κατεστημένο, με το οποίο συγκρούεται η νέα Κυβέρνηση των ΗΠΑ, αποτελεί μια από τις μάχες των μαχών του μεγάλου επαναστατικού «πόλεμου», Αναγέννησης του δυτικού κόσμου, που ξεκίνησε ο Τραμπ και το επιτελείο του. Είναι μια μεγάλη μάχη με το χθες, το οποίο εδώ και πάνω από μισό αιώνα ροκάνιζε τους πυλώνες του δυτικού πολιτισμού με σύστημα, με πολύ χρήμα και αξιοσημείωτη επιμονή.

Ειδικά μετά τον Μάη του 1968, στρατιές ολόκληρες ακαδημαϊκών, μυήθηκαν στην ηδονή της καταστροφής, της γνωστής σχολής αποδόμησης του δυτικού κόσμου. Ντελέζ, Φουκώ, Ντεριντά, Μπάτλερ και ένα σωρό ακόμη τσαρλατάνοι της σκέψης έγιναν οι γκουρού της Οικοφοβίας και του πολιτισμικού μίσους προς εαυτόν. Πάρα πολλοί, από το χώρο της Ακαδημίας, έγιναν «ακτιβιστές» αριστερισμού, υπέρμαχοι της πολιτικής ορθότητας και της γουοκίλας, τις οποίες χρησιμοποίησαν ως

Αναβάθμιση υπόθεσης στη δικαιοσύνη

Μια από τις πιο σημαντικές πτυχές της ελληνικής Δικαιοσύνης που κατά την ταπεινή μου γνώμη
ξεδιπλώνονται στην τελευταία εκτενή δημοσίευση της κυρίας Καρυστιανού, ειναι η προσφιλής τακτική της παράκαμψης των κατώτερων (και φυσικών) δικαστών μιας υποθέσεως με μεγάλες πολιτικές προεκτάσεις, και ανάθεσής της στα υψηλότερα κλιμάκια της Δικαιοσύνης τα οποία παύουν να είναι απλώς δικαστικά αλλά αποτελούν και πυλώνα πολιτικής. 

 

Ενδεικτικά αναφέρω πως ο/η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου προτείνεται απο το Υπουργικό Συμβούλιο (που αποτελεί πυρήνα της κυβέρνησης) και διορίζεται απο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος νωρίτερα έχει διοριστεί (προταθεί) από τον ίδιο τον ΠΘ.