Ο κινηματογράφος των 80s

 Ο κινηματογράφος των 80s έχει κάτι βαθιά συναισθηματικό, γιατί μοιάζει να βρίσκεται ακριβώς πάνω σε μια ιστορική κορυφή, λίγο πριν από την απογείωση και λίγο πριν από την πτώση. Αρχικά ήταν η δεκαετία που πίστεψε όσο λίγες στο όνειρο. Στον ήρωα που μπορούσε να νικήσει, στον έρωτα που μπορούσε να αλλάξει μια ζωή, στη φιλία, στην περιπέτεια, στο μέλλον που ερχόταν γεμάτο υποσχέσεις. Ταυτόχρονα, όμως, κάτω από τα νέον φώτα, τη μουσική και την αισιοδοξία, υπήρχε ήδη μια παράξενη μελαγχολία. Σαν οι ταινίες εκείνης της εποχής να διαισθάνονταν ότι αυτός ο κόσμος δεν θα κρατούσε για πάντα. Κάτι σαν προπομπός μιας ανόδου (που ήρθε στα 90s με ταινιάρες) και μιας πτώσης μαζί, της τεχνολογικής έκρηξης, της καταναλωτικής ευφορίας και της μεγάλης αυτοπεποίθησης, αλλά ταυτόχρονα της μοναξιάς, της αποξένωσης και της απώλειας μιας κάποιας αθωότητας που θα ακολουθούσαν. Νομίζω πως γι’ αυτό, όταν βλέπεις σήμερα μια ταινία των 80s, δεν θυμάσαι απλώς μια εποχή. Απλά, νιώθεις για λίγο τον κόσμο ακριβώς πριν αλλάξει

Vasilis Cøũts

 

#NERD_BASHING_TIME Βόλντεμορτ

 

Δεν θυμάμαι τόσα χρόνια αν έχω κάνει αφιέρωμα στον Βόλντεμορτ (μη μου ξεκινήσετε τα κρυοκωλέ περί Βαρουφάκη). Μιλάω για το καραφλό με τις φιδοαναμοχλεύσεις της Ρόουλινγκ. Μάλλον δεν έχω κάνει. Άρα, άραξε κάνει και δροσούλα τώρα το βράδυ και διάβασε χαλαρά. 

Αν βαριέσαι φύγε!

 

Αρχικά να πούμε πως υπάρχει ένα παράδοξο γύρω από τον Βόλντεμορτ που ακολουθεί το Χάρι Πότερ εδώ και χρόνια. Από τη μία έχουμε έναν μάγο τόσο επικίνδυνο ώστε μια ολόκληρη κοινωνία αποφεύγει επί δεκαετίες ακόμη και να προφέρει το όνομά του. Έναν άνθρωπο που δολοφονεί χωρίς δισταγμό, εισβάλλει στις σκέψεις των άλλων, δημιουργεί Πεμπτουσιωτές, καταλαμβάνει το Υπουργείο Μαγείας, πετά χωρίς σκούπα, πειραματίζεται με μορφές σκοτεινής μαγείας που οι περισσότεροι μάγοι δεν γνωρίζουν καν ότι υπάρχουν και μπορεί να σταθεί απέναντι στον Άλμπους Ντάμπλντορ σε πραγματική μονομαχία χωρίς να εξαϋλωθεί στα πρώτα δεκαπέντε δευτερόλεπτα, επίτευγμα που από μόνο του θα άξιζε να μπει με κεφαλαία στο βιογραφικό του. Από την άλλη υπάρχει το αιώνιο επιχείρημα, ναι ρέι Μπίλ,αλλά τόσο πανίσχυρος ήταν και τελικά δεν μπόρεσε να νικήσει ένα σχολείο; 

 

Μόνο που η ερώτηση είναι λάθος ήδη από τη διατύπωσή της. Ο Βόλντεμορτ δεν έχασε από ένα σχολείο. Έχασε την τελευταία μάχη ενός πολέμου μέσα σε ένα οχυρό όπου είχαν συγκεντρωθεί σχεδόν όλες οι δυνάμεις της αντίστασης, ενώ ταυτόχρονα κατέρρεαν οι μηχανισμοί που τον είχαν κάνει σχεδόν αθάνατο. Και ακόμη πιο σημαντικό, έχασε επειδή τα ίδια χαρακτηριστικά που τον έκαναν τόσο αποτελεσματικό ως τύραννο, η αλαζονεία, η εμμονή με τον έλεγχο, η περιφρόνηση για τους άλλους, η απόλυτη πίστη στη δύναμη, περιόριζαν με τρόπο καταστροφικό όσα μπορούσε να καταλάβει.

 

Ο Τομ Μάρβολο Ριντλ γεννιέται στις 31 Δεκεμβρίου του '26. Η μητέρα του, Μέροπ Γκάουντ, είναι απόγονος του Σαλαζάρ Σλίθεριν και μέλος μιας κάποτε σημαντικής, αλλά πλέον εξαθλιωμένης και βίαιης οικογένειας καθαρόαιμων μάγων. Ο πατέρας του, Τομ Ριντλ ο πρεσβύτερος, είναι μαγκλ. Αυτή η λεπτομέρεια είναι θεμελιώδης, γιατί ο μελλοντικός προφήτης της καθαρότητας του αίματος είναι ο ίδιος ημίαιμος και φέρει μάλιστα το όνομα του Μαγκλ πατέρα που αργότερα θα μισήσει και θα δολοφονήσει. Θυμίζει λίγο την ιστορική παπάτζα πως ο Χίτλερ είχε Εβραία μάνα. 

 

Η Μέροπ ερωτεύεται τον Τομ Ριντλ τον πρεσβύτερο και, σύμφωνα με την ερμηνεία που παρουσιάζει ο Ντάμπλντορ, πιθανότατα χρησιμοποιεί ερωτικό φίλτρο ή κάποια μορφή μαγικής χειραγώγησης για να τον κρατήσει μαζί της. Όταν η επίδραση σταματά, εκείνος την εγκαταλείπει. Η Μέροπ, έγκυος και εξαθλιωμένη, γεννά σε ορφανοτροφείο του Λονδίνου, ονομάζει το παιδί της Τομ Μάρβολο Ριντλ και