Ο κινηματογράφος των 80s έχει κάτι βαθιά συναισθηματικό, γιατί μοιάζει να βρίσκεται ακριβώς πάνω σε μια ιστορική κορυφή, λίγο πριν από την απογείωση και λίγο πριν από την πτώση. Αρχικά ήταν η δεκαετία που πίστεψε όσο λίγες στο όνειρο. Στον ήρωα που μπορούσε να νικήσει, στον έρωτα που μπορούσε να αλλάξει μια ζωή, στη φιλία, στην περιπέτεια, στο μέλλον που ερχόταν γεμάτο υποσχέσεις. Ταυτόχρονα, όμως, κάτω από τα νέον φώτα, τη μουσική και την αισιοδοξία, υπήρχε ήδη μια παράξενη μελαγχολία. Σαν οι ταινίες εκείνης της εποχής να διαισθάνονταν ότι αυτός ο κόσμος δεν θα κρατούσε για πάντα. Κάτι σαν προπομπός μιας ανόδου (που ήρθε στα 90s με ταινιάρες) και μιας πτώσης μαζί, της τεχνολογικής έκρηξης, της καταναλωτικής ευφορίας και της μεγάλης αυτοπεποίθησης, αλλά ταυτόχρονα της μοναξιάς, της αποξένωσης και της απώλειας μιας κάποιας αθωότητας που θα ακολουθούσαν. Νομίζω πως γι’ αυτό, όταν βλέπεις σήμερα μια ταινία των 80s, δεν θυμάσαι απλώς μια εποχή. Απλά, νιώθεις για λίγο τον κόσμο ακριβώς πριν αλλάξει
Vasilis Cøũts
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου