Πέμπτη 10 Ιουνίου 2021

«Η Οδύσσεια μου» - Δίστομο 1944

Οι νεκροί του Δίστομου έφτασαν τους 228, εκ των οποίων οι 117 ήταν γυναίκες και οι 111 άντρες, ανάμεσά τους 53 παιδιά κάτω των 16 ετών. Η μαρτυρία του απεσταλμένου του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, Ελβετού George Wehrly, ο οποίος έφτασε στο Δίστομο λίγες μέρες μετά, μιλάει για 600 νεκρούς στην ευρύτερη περιοχή.
 
Ο επικεφαλής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού στην Ελλάδα, Σουηδός Στούρε Λιννέρ, ο άνθρωπος που βρέθηκε στο Δίστομο αμέσως μετά τη σφαγή, στο βιβλίο του «Η Οδύσσεια μου», γράφει για το γεγονός που τον σόκαρε θετικά στο τέλος του πολέμου:
 
«…Παντρευτήκαμε στις 14 Ιουνίου. Ο Emil Sandstrom, πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής,
διοργάνωσε μία δεξίωση για την περίσταση. Αργά το βράδυ με πλησίασε και με τράβηξε στην άκρη σε μια γωνιά, μακριά από τα γέλια και φωνές, να μιλήσουμε ιδιαιτέρως. Μου έδειξε ένα τηλεγράφημα που μόλις είχε λάβει: Οι Γερμανοί έσφαζαν επί τρεις μέρες τους κατοίκους του Δίστομου, κοντά στους Δελφούς, και στη συνέχεια έκαψαν το χωριό. Αν υπήρχαν επιζώντες, θα έχουν ανάγκη από άμεση βοήθεια. Το Δίστομο ήταν εντός της περιοχής ευθύνης μου για την προμήθεια τροφίμων και φαρμάκων. Πέρασα στο τηλεγράφημα στην Κλειώ [τη σύζυγό του] να το διαβάσει. Εκείνη έκλεισε τα μάτια και αμέσως αναχώρησε διακριτικά από τη γιορτή.

Τιμή και Δόξα στους Μάρτυρες του Διστόμου

Η συγκλονιστική μαρτυρία του επιζώντα της Σφαγής του Διστόμου (10 Ιουνίου 1944) Παναγιώτη Σφουντούρη: 
 
«Την ώρα της σφαγής βρισκόμουνα στο ισόγειο του Αγγελή Πίτσου, εγώ, η αδερφή μου Μαρία, η γιαγιά μου Κατερίνη Πίτσου με την κόρη της Ασήμω. Είμαστε κλεισμένοι μέσα γιατί ακούγαμε να πέφτουν σφαίρες από τη μεριά του Στειριού.
 
Για μια στιγμή βλέπουμε απ’ το γωνιακό παράθυρο να έρχονται γερμανικά αυτοκίνητα από το δρόμο του Στειριού και να σταματούν μπροστά στο Δημοτικό σχολείο προς του Ψημένου. Άρχισαν να κατεβάζουν άντρες από τα αυτοκίνητα. Εγώ, μικρός, δε γνώριζα αλλά η γιαγιά μου είπε πως ήταν τα παιδιά. Αργότερα έμαθα πως ήταν οι δώδεκα Διστομίτες νέοι που αιχμαλώτισαν στις Τσέρες το πρωί της σφαγής, όταν ερχόντουσαν από τη Λιβαδειά, οι Γερμανοί. 
 
Αφού τους κατέβασαν τους έστησαν στον τοίχο του σχολείου προς τη μεριά του σπιτιού του Βιτριόλη –

Πανουργιά και τους εκτέλεσαν. Μετά από λίγο από το άλλο παράθυρο βλέπουμε να μπαίνουν οι Γερμανοί στο διπλανό μας σπίτι, του Θανάση Καστρίτη. Εκείνη την ώρα η Σταμούλα Καστρίτη με τη μάνα της Θεοφανή Κοκκίνη ήταν στο φούρνο και ρίχνανε το ψωμί. Ο πατέρας της Σταμούλας και σύζυγος της Θεοφανής, ο Αγγελής Καστρίτης καθόταν στο πλατύσκαλο, το πέτρινο, της ξύλινης σκάλας. Οι Γερμανοί εισβάλλοντας σκοτώνουν τη γυναίκα και την κόρη της όπως φούρνιζαν. Ο γέρο Αγγελής έκαμε να σηκωθεί να ορμήσει. Του ρίχνουν και τον σωριάζουν.
 
Βλέποντας η γιαγιά μου να σκοτώνουν τον πατέρα, τη μάνα της και την αδερφή της έβγαλε μια φωνή που έσκισε τον αέρα. Αμέσως για καλή μας τύχη σηκώσανε τον καταρράχτη και μπήκαμε στο υπόγειο. Εγώ, η γιαγιά μου, η αδερφή μου και η ξαδέρφη μου η Ασήμω. Με το κλείσιμο του καταρράχτη έσυραν και μια κουρελού, έφτασαν και μπήκαν από την πόρτα της κουζίνας και βγήκαν από την άλλη της κυρίας εισόδου. Ύστερα από αρκετές ώρες βγήκε πρώτη η ξαδέρφη μου η Ασήμω, γύρω στα 17. 

Παρασκευή 4 Ιουνίου 2021

Αφιερωμένο στην εθνική μας Κατίνα!

Για να υπάρξει έρωτας χρειάζεται Έλληνας ή Ελληνίδα , χρειάζεται δηλαδή ομόεθνο.
Ως έθνος ορίζεται κάτι πολύ συγκεκριμένο με τεράστια σημασία.
Το έθνος αποτελείται από ομόαιμους, ομόγλωσσους, ομοδοξους ανθρώπους που έχουν κοινά ήθη και έθιμα.
 
Αυτό σημαίνει ότι έχουν σχεδόν ίδια συμπεριφορά, ψυχοσύνθεση και κοσμοθεωρία γιατί όλα τα
παραπάνω μας διαμορφώνουν.
 
Πως να ερωτευτείς κάποιον που απέχει έτη φωτός από σένα σε όλα αυτά; 
 
Ο έρωτας είναι μια εγκεφαλική διεργασία που δημιουργείται από συναψεις και παράγει χημικές ενώσεις. 
 
Είναι μια ψυχική κατάσταση υπερβατική που προκύπτει από το συναισθηματικό άγγιγμα του πνεύματος. 
 
Σε όλες τις "φυλές του Ισραήλ " υπάρχουν και καλοί και άχρηστοι.
Ο πύργος της Βαβέλ ομως έπεσε. 
 
Ο Παρθενώνας ζει ακόμη. 
 
Εννοώ λοιπόν ότι δεν μπορείς παρά να βιώσεις έρωτα μέσα από τις

Βραδινές σκόρπιες σκέψεις για το συνάνθρωπο...

Συζητώντας αλλά και παρατηρώντας σχόλια διαφόρων ανθρώπων, έχω καταλήξει στο εξής συμπέρασμα... Υπάρχουν αρκετοί που όντως έχουν αποδεχθεί την πραγματική πλευρά του επίσημου αφηγήματος και ενώ νιώθουν άβολα προσπαθούν και παλεύουν. Όντας γνώστες της κατάστασης αλλά και του παραμυθιού που έχουμε φάει ένα χρόνο τώρα, προσπαθούν να προστατέψουν τους οικείους τους και να προιδεάσουν τον συνάνθρωπο.

 
Εδώ έρχονται αντιμέτωποι με μία ανησυχητικά μεγάλη μερίδα ανθρώπων οι οποίοι αντιδρούν στην αλήθεια με φωνές, κοροιδίες, εκφοβισμό και αποδόμηση χαρακτήρα με αναληθείς ισχυρισμούς.
Γιατί όμως να έχουν τέτοια αντιμετώπιση; Γιατί... η αντίπερα όχθη, αποτελείται από ανθρώπους, οι οποίοι έχουν δημιουργήσει μία εύθραυστη σφαίρα προστασίας (ελληνιστί safe zone) γύρω από τον εαυτό τους, και οτιδήποτε πάει να σπάσει αυτή την εύθραστη σφαίρα τους διαλύει και ενεργούν σπασμωδικά. 
 
Η έννοια του safe zone (αγγλιστί περιοχή ασφάλειας), είναι τόσο έντεχνα περασμένη μέσως της
ψυχολογίας στην σημερινή κοινωνία που έχει οδηγήσει στον περιορισμό του συναισθήματος και μας έχει κάνει εγωιστικά επιλεκτικούς στο τι θέλουμε να βιώσουμε. Πάνω από όλα ο άνθρωπος επιζητεί

ΜΙΘΡΙΔΑΤΙΣΜΟΣ

Ὅταν μιὰ κοινωνία βρίσκεται σὲ κατάσταση βαθύτατης καὶ κυρίως ἀνέκκλητης παρακμῆς, τὸ σύστημα ἔρχεται κατὰ καιροὺς γιὰ νὰ ἐκτονώσει τὸν κοσμάκη πλασάροντας του τοὺς κάθε λογῆς Μιθριδάτηδες ὡς μιὰ ἀνώδυνη συμπολιτευόμενη ἀντιπολίτευση.
 
Ὅταν ἕνας χαζοχαρούμενος μασκοφορεμένος μαζοχυλὸς ἀντιδρᾶ μπροστὰ στὸν ἐπικείμενο ἀφανισμό του μὲ κορωνοπάρτυ, διασκεδάζει καὶ μὲ τὴν χαζοχαρούμενη μουσικὴ τοῦ Μιθριδάτη καὶ ἐκτονώνεται μὲ τὸν δῆθεν «καταγγελτικό του λόγο», ποὺ μόνο τὸ σύστημα δὲν βλάπτει, καθὼς σπεύδει νὰ τὸ κάνει καλύτερο στοχοποιώντας τὸν Μητσοτάκη ὡς τὴν ἀπόλυτη ἐνσάρκωση τοῦ κακοῦ, μὲ μοδάτα ἀντιφάδικα σπαραξικάρδια γιὰ τὰ προσφυγόπουλα ποὺ «βουλιάζουνε σ’ ὀδυνηρὰ βαλτόνερα», τὰ ἀριστερίστικα χριστιανοφαγικὰ μὲ τὰ «ἔξω ἀπ’ τὴν ἐνορία, οἱ προσκυνηταί διαδήλωση πορεία» καὶ γενικῶς ὅλο τὸ πληκτικὸ συνονθύλευμα τοῦ ἀριστεροφιλελέδικου διδακτισμοῦ. 
 
«Ἔ ὄχι, ρὲ ψηλέ», φέρε κι ἄλλα «προσφυγόπουλα», κλεῖσε τὶς ρημάδες τὶς ἐκκλησίες, διῶξε ἀπὸ τὴν ὑγειονομικὴ ἱερὰ ἐξέταση τοὺς κακοὺς χριστιανοταλιμπᾶν καὶ κράτα μόνο τοὺς προοδευτικοὺς καὶ τοὺς διαφωτισμένους, καλὸ τὸ λοκντάουν ἀλλὰ μὴν τὸ παρακάνεις μὲ ἄχρηστο αὐταρχισμὸ στὶς πλατεῖες,