Αν υποθέσουμε πως όλες οι ιδεολογίες έχουν ως αφετηρία και τέλος(=σκοπό) την βελτίωση της ανθρώπινης ζωής και του κόσμου εντός του οποίου κατοικούμε, ο φιλελευθερισμός προσφέρει (υπό έναν ψευδεπίγραφο μανδύα) την Ελευθερία ως αυτοσκοπό.
Ξεκινώντας από την ελευθερία στις συναλλαγές των ανθρώπων, χωρίς την παρέμβαση των κρατών, σιγά σιγά επεκτάθηκε στην ελευθερία του τρόπου ζωής και κατ' επέκταση σε νέα διαμόρφωση ηθών.
Τα φιλελεύθερα οικονομικώς κράτη, υπήρξαν διαχρονικώς φιλελεύθερα ΚΑΙ κοινωνικώς. Η ηθική απελευθέρωση ήταν ίσως αναμενόμενη ιστορικά, λόγω του σκληρού προτεσταντικού παρελθόντος και της κοινωνικής πίεσης που ασκούσε αμφιπλεύρως και η Παπική Εκκλησία.
Μετά την επικράτηση του Φιλελευθερισμού, έπεσαν οι μάσκες. Ο δήθεν συντηρητισμός που ως τότε έκρυβε ως προσωπείο την χυδαιότητα του φιλελευθερισμού, παραμερίστηκε ως οπισθοδρομικός και άνοιξε ο δρόμος για την "πρόοδο".
Η εικονιζόμενη "πρόοδος" είναι το νο 1 παράγωγο του κοινωνικού και οικονομικού φιλελευθερισμού αυτή την στιγμή.




