Βοσκή για σκέψη (για αρχέγονους μύστες)

Ξέρετε τι μ' εκνευρίζει πολύ ρε αλάνια; Η γαμευμένη πολιτική ορθότητα που μας τρίβουν κάθε μέρα
στη μάπα τα τελευταία χρόνια. Έχει χαθεί κάθε ίχνος δημιουργικότητας και καινοτομίας διότι όλα πρέπει να είναι εύπεπτα και να λέγονται καθωσπρέπει, για να μην θιχτεί καμιά ευαίσθητη ψυχή, να μην μείνει στην απ' έξω ούτε ο ελάχιστος αποβλακωμένος μέσος υποψήφιος καταναλωτής. 

Πρέπει να συμμετέχουμε όλοι στο θέατρο του παράλογου που θέλει την κοινωνία κατακερματισμένη σε ετερόκλητες μειοψηφίες οι οποίες θα δημιουργούν μια νέα μεγάλη πλειοψηφία. Όλους αυτούς απαγορεύεται να τους πιάσεις στο στόμα σου εκτός αν είναι να τους δικαιολογείς μέσω νοητικής ρυθμικής γυμναστικής για κάθε ενέργεια τους ενάντια στο κοινωνικό σύνολο. 

Είμαι Πολίτης ενός κράτους παρωδία.

 

Ένα Κράτος το οποίο διασφαλίζει το δικαίωμα του Λευτέρη να αυτοπροσδιορίζεται ως Βιβή, με πρόσχημα την κλισέ φράση " μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται και να χρησιμοποιεί ελεύθερα και το σώμα του".

Αλλά.. με εκβιασμούς και εξαναγκασμό πρέπει παραδώσω το σώμα μου σε ένα εμβόλιο το οποίο δεν εμπιστεύομαι και προπαντώς, δεν παράγει τετελεσμένα σε σχέση με το διακύβευμα.

Φυσικά, δεν έχω ούτε το δικαίωμα να αυτοπροσδιοριστώ "εμβολιασμένος" επειδή - φαντάζομαι - δεν είμαι. Λες κι είναι Βιβή ο Λευτέρης..

Ένας Κράτος που προσφάτως νομοθέτησε τον λεγόμενο αντιρατσιστικό νόμο, ο οποίος απαγορεύει την στοχοποίηση ατόμων ή πληθυσμών με φυλετικές, θρησκευτικές, σεξουαλικές και κοινωνικές ιδιαιτερότητες..και καθημερινά το ίδιο Κράτος στοχοποιεί Έλληνες Πολίτες και καταπατά και στερεί τα δικαιώματα και τις ελευθερίες τους, και τους απομονώνει κοινωνικά.

Ένα Κράτος που αδυνατεί και δεν έχει καταφέρει να πείσει ούτε τους υπαλλήλους του - τους δικούς του υπαλλήλους - να εμβολιαστούν..

απαιτεί την συμμόρφωση και κατ' επέκταση τον εμβολιασμό των ιδιωτών και ιδιωτικών υπαλλήλων, με επόπτη τους ίδιους τους εργοδότες και τους υπευθύνους προσωπικού, δημιουργώντας σύγχιση στην αγορά εργασίας.

Ένα Κράτος που επικαλείται το αίσθημα ευθύνης των Πολιτών, ενώ το ίδιο αποποιείται κάθε ευθύνης για το εμβόλιο και νομοθετεί ακαταδίωκτο καθεστώς για την Επιτροπή, σε συνδυασμό με την Βουλευτική Ασυλία και επιπλέον την έγγραφη συναίνεση και ανάληψη ατομικής ευθύνης πριν τον εμβολιασμό.

Με εκβιασμό και εξαναγκασμό, δεν πρόκειται να συναινέσω σε αυτήν την γελοιότητα και σίγουρα όχι προτού να πειστώ για την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα των εμβολίων.

Το ζήτημα προ πολλού έχει πάψει να είναι Υγειονομικό και είναι αμιγώς Πολιτικό.

Υ.Γ.

Δεν αντιπαρατίθεμαι με εμβολιασμένους.

Δικαίωμα τους. Σέβομαι την επιλογή τους, εφόσον αισθάνονται ασφαλέστερα. Να σεβαστούν κι εκείνοι την επιλογή των υπολοίπων. Παρόλα αυτά, στην πράξη τελικά, αποδεικνύεται πως εκτός από τις ίδιες πιθανότητες που μοιραζόμαστε για νόσηση ή μετάδοση κορωνοιού..εξακολουθούμε να μοιραζόμαστε ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια "δικαιώματα" και περιορισμούς.

Απορίες

Αν πιστεύετε πως αξίζετε σαν άνθρωποι με χαρακτήρα και προσωπικότητα, ποιος ο λόγος να πλασάρετε τον εαυτό σας με αυτήν την εικόνα;

 

Αν πλασάρετε τον εαυτό σας με αυτήν την εικόνα, ποιος πιστεύετε πως θα είναι ο αποδέκτης και ενδιαφερόμενος και τι αναμένετε από αυτόν;

 

Αν ο σκοπός σας είναι απλώς να χαρίσετε τέρψη και δωρεάν οφθαλμόλουτρο στα περευρισκόμενα πάσης φύσεως αρσενικά, μήπως πρέπει να αναλογιστείτε λίγο τι σημαίνει αυτό για τον ψυχισμό σας και με ποιον τρόπο σας βλάπτει;

Μια διαδρομή στην πόλη πρότυπο, την Αθήνα

Ένεκα πού κυκλοφορώ λόγω εργασίας καθημερινώς σχεδόν πλέον στην πόλη πρότυπο κατά Μπακογιάννη, (της γνωστής οικογενείας), ξέρετε στο λίκνο του Ευρωπαϊκού πολιτισμού κατά τας γραφάς...

 

Έχουμε και λέμε το λοιπόν...

 

Ανοίγεις τον χάρτη της Αττικής και ξεκινάς περιοδεία. Το πιάνεις από τα δυτικά προάστια... Λαθρομεταναστευτική ζώνη, καταυλισμοί γύφτων τσιγγάνων με άβατο από την αστυνομία, hotspots, φυλακές, ψυχιατρεία και φτώχεια με το τσουβάλι. 

 

Κατεβαίνουμε την Καβάλας και βγαίνουμε Μεταξουργείο, η πουτ@νομάνα της φτωχολογιάς. Η χαρά της σύφιλης... Ένας τόπος γεμάτος ετοιμόρροπα χαμόσπιτα μέσα στα οποία αλλοδαπές εκδίδονται για 10€ σε λαθρομετανάστες, βρωμιάρηδες και περίεργους. Και από το αμάξι ακόμα σου έρχεται η αύρα της κατρουλίλας που αναβλύζει από τα κατάμαυρα στενάκια της περιοχής. 

Ωριμάζοντας....

"-Την σιχαίνομαι την Ελλάδα, θέλω να φύγω!

-Ωραία, γιατί δεν φεύγεις;"

-Γιατί δεν μου αναγνωρίζουν το πτυχίο έξω και πρέπει να χάσω 3 χρόνια για να το ξανακάνω!"

 

Αυτή την συζήτηση με μικροπαραλλαγές την έχω κάνει αρκετές φορές τον τελευταίο καιρό. Κάποιος
μου το διευκρίνισε κι ολας πως την αγαπάει την Ελλάδα, απλώς δεν αγαπάει τους Έλληνες, θα την προτιμούσε άδεια δηλαδή.

 

Ωριμάζω, διότι κάποτε θα προσπαθούσα να τους νουθετήσω, να τους αλλάξω γνώμη με επιχειρήματα. Τώρα πια καταλαβαίνω πως δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να αγαπήσει με επιχειρήματα. Η αγάπη δεν είναι ποσοτικό στοιχείο που μπορεί να μπει σε ανάλυση συν και πλην. 

 

Αυτά τα παιδιά, μπορεί κανείς να πει πως δεν φταίνε. Οι γονείς τους φταίνε που δεν τα δίδαξαν να αγαπήσουν την Ελλάδα. Τώρα το κύπελο της ψυχής τους είναι άδειο από αγάπη για την Πατρίδα, το έχει καταλάβει εξ ολοκλήρου ο υλισμός και ο κοσμοπολιτισμός. Αισθάνονται "πολίτες του κόσμου", τα φράγκα είναι οι δεσμοί με την νέα τους πατρίδα, όπου βγάζουν περισσότερα, αισθάνονται καλύτερα.