Η Δύση στην Ασία

 Οι "ανθρωπιστικές" επεμβάσεις, η πολιτική του nation-building, η αντίληψη ότι οι Δυτικοί μπορούν να δημιουργήσουν μικρές Ελβετίες στην καρδιά της Ασίας ή της Αφρικής, παραβλέποντας την ιστορία, τους θεσμούς και τις συνήθειες των κατοίκων αυτών των περιοχών, απέτυχαν παταγωδώς.

 Όχι τώρα, όχι μία φορά, αλλά κάθε φορά που εφαρμόστηκαν.Το βλέπουμε αυτές τις μέρες στο Αφγανιστάν, το είδαμε τα τελευταία χρόνια στο Ιράκ και στη Λιβυή. 

Οι πολιτικές του παρεμβατισμού όχι μόνο δεν έφεραν τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα σε αυτές τις χώρες αλλά δημιούργησαν μεγαλύτερο πόνο και καταστροφή από αυτόν που ήθελαν να αποτρέψουν και επιπλέον σμπαράλιασαν τα οικονομικά της Δύσης.

 Έμειναν κάποιοι ψευτοευαισθητούληδες liberals και κάποιοι στρατόκαβλοι neocons, σκιές του παλιού τους εαυτού (τότε που φορούσαν την στραταρχική στολή και ζητούσαν όλο και περισσότερες βόμβες), να κλαψουρίζουν και να μιλάνε για "ανθρώπινα δικαιώματα" και για το "καθήκον της Δύσης", ανίκανοι ακόμη και σήμερα να αντιληφθούν το κακό που προξένησαν οι ουτοπικές ιδέες τους.

Τ.CHORMOVITIS

ΠΟΝΟΥ ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ

Δ.ΖΙΑΜΠΑΡΑΣ

Μια από τις μεγαλύτερες αιτίες της σημερινής μοναξιάς είναι πως οι άνθρωποι πλέον δεν παντρεύονται. Πριν 40 χρόνια ο γάμος ήταν κοινωνική αξία, θεωρούνταν αδιανόητο για έναν συνηθισμένο άνθρωπο να μην παντρευτεί, για τις γυναίκες στα 20+ και για τους άντρες στα 30+. 

 

Η βαθύτερη αιτία πίσω από την άρνηση των ανθρώπων να παντρευτούν είναι η αποφυγή του πόνου. Ποτέ οι άνθρωποι στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού δεν φοβόντουσαν τόσο πολύ τον πόνο, όσο στην σύγχρονη δυτική κοινωνία. Οι περισσότεροι νομίζουν πως η χαρά στην ζωή φέρνει και την ευτυχία.

 

Είναι λάθος! 

Τα περισσότερα πράγματα που φέρνουν ευτυχία στην ζωή δεν συνοδεύονται από χαρά, αλλά από πόνο.
Για παράδειγμα: η ανατροφή των παιδιών συνοδεύεται από πολύ περισσότερο πόνο από ό,τι χαρά και παρ’ όλα αυτά αποτελούν με διαφορά την μεγαλύτερη πηγή ευτυχίας για έναν άνθρωπο, ενώ η συνεχής φροντίδα που απαιτούν για υγεία, σχολείο, ανησυχίες, φοβίες κοκ καταναλώνουν και την τελευταία ρανίδα ενέργειας και χρόνου των γονιών. 

Η εξασφάλιση ενός καθεστώτος βρίσκεται στην εξασφάλιση των Μέσων Προπαγάνδας

Οι φωτιές, παρά το φιλοκυβερνητικό αφήγημα που αναπαράγουν τα ταϊσμένα από τη λίστα Πέτσα ΜΜΕ, είχαν και ανθρώπινες απώλειες. Ο εθελοντής που σκοτώθηκε από πτώση κολώνας της ΔΕΗ, ο χειριστής του εκσκαφέα που ανετράπη σε πλαγιά, ένας πυροσβέστης που χαροπαλεύει λογω πτώσης του σε φρέαρ, 2 αδέλφια που έκαψαν τα χέρια τους και εκατοντάδες άνθρωποι με αναπνευστικά προβλήματα αγνώστου μέλλοντος και πιθανής εξέλιξης των συμπτωμάτων τους.

Οι ανθρώπινες απώλειες δεν επανέρχονται. Όμως τι γίνεται με τις υλικές; Η ζημιά στην Εύβοια δεν αφορά απλώς σπίτια. Που δεν είναι "απλώς" ούτως ή άλλως, όταν μιλάμε για κόπους μιας ζωής και οικογενειακά κειμήλια. Αλλά όταν μιλάμε για ζημία συνυπολογίζονται όλα τα ακίνητα και κινητά αγαθά, με προτεραιότητα σε αυτά που είναι αναντικατάστατα.

Άρδην και ρήξη...

Θα έχετε προσέξει ότι εδώ στην Ελλάδα πολλοί θιασώτες της λεγόμενης πατριωτικής Αριστεράς (κυρίως αυτοί που βρίσκονται γύρω από το κίνημα "Άρδην" του Γιώργου Καραμπελιά), παρότι θεωρητικά αντιμάχονται τις πολιτικές της φιλελεφτ συναίνεσης, τον τελευταίο 1,5 χρόνο υποστηρίζουν φανατικά την πιο εμβληματική φιλελεφτ πολιτική : αυτή των λοκντάουν και των σκληρών περιοριστικών μέτρων για τον κορωνοϊο. 

 

Τις προάλλες δημοσιεύτηκε στην μηνιαία εφημερίδα του κινήματος, την "Ρήξη", ένα άρθρο πανεπιστημιακού που έλεγε, μεταξύ άλλων, ότι η αντίδραση στις καραντίνες, στον υποχρεωτικό εμβολιασμό και στην υποχρεωτική μασκοφορία αποτελεί "ακραία έκφραση εγωϊσμού" που "σπάει τους συνεκτικούς δεσμούς μεταξύ των ατόμων μιας κοινωνίας". Αν και δεν συνηθίζω να κάνω σχόλια σε ξένους τοίχους, το άρθρο αυτό διαστρέβλωνε τόσο προκλητικά την πραγματικότητα, που δεν κρατήθηκα και έγραψα αυτά στη σελίδα του συγγραφέα του :

"Aναρωτιέμαι ποιος τελικά επιδεικνύει "ακραίο εγωϊσμό" και "αντικοινωνική συμπεριφορά" : εμείς που φωνάζουμε εναντίον του βάρβαρου λοκντάουν που πλήττει κυρίως τους πιο φτωχούς συμπολίτες μας ή οι βολεμένοι μεσοαστούληδες με τις τρεντι δουλειές, που, καθ'όλη τη διάρκεια της καραντίνας, δουλεύουν μια χαρά από την άνεση του σπιτιού τους και μας κουνάνε το δάχτυλο χωρίς να δίνουν δεκάρα για τον κόσμο που καταστρέφεται οικονομικά ;

 

 Και πώς άραγε προωθείται με αυτές τις πολιτικές η κοινωνική αλληλεγγύη και συνεκτικότητα; Καταργώντας όλες τις κοινωνικές επαφές των ανθρώπων; Απαγορεύοντας τη συνάθροιση σε όλους τους χώρους που για αιώνες ανθίζει η αυθόρμητη κοινωνικότητα (εκκλησίες, αθλητικά σωματεία κτλ); Μετατρέποντας τον άνθρωπο σε ένα μοναχικό, φοβισμένο πλάσμα, κλεισμένο στο σπίτι του και ανίσχυρο απέναντι στην παντοδυναμία του κράτους; Οι υποστηρικτές αυτών των χυδαίων και βαθιά ταξικών πολιτικών είναι αυτοί που προωθούν τον πιο αρρωστημένο ατομικισμό, τον κοινωνικό κατακερματισμό, το ρουφιανιλίκι μεταξύ των γειτόνων και την περαιτέρω φτωχοποίηση μιας μεγάλης μερίδας του πληθυσμού. Όσο για τις "φιλελεύθερες ελιτ", που κατά τ'άλλα τόσο απεχθάνεστε, έχουν ταχθεί φανατικά υπέρ των λοκντάουν εδώ και 1,5 χρόνο, οπότε στην ίδια ιδεολογική πλευρά βρίσκεστε."

 

Φυσικά απαντήσεις δεν πήρα στα ερωτήματά μου, τσίμπησα όμως μια ξεγυρισμένη διαγραφή!

T.CHORMOVITIS

Επιλεγμένος εθελοντισμός

25 δις δραχμές ήταν το προϋπολογισθέν ποσό για τους 60.000 εθελοντές του Αθήνα 2004, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Τα Νέα", τον Ιανουάριο του 2001. Ήτοι, περί τα 73 εκατομμύρια ευρώ.

Το 2003, στην "Καθημερινή" ο Δημήτρης Τζίρας, διευθυντής εθελοντισμού του "Αθηνα2004" δήλωσε, "Πιο φθηνά θα κόστιζε ένας έμμισθος για 15 ημέρες, παρά ο εθελοντής, αλλά εμείς θέλουμε να εστιάσουμε στον εθελοντισμό." (Και στην τσέπη μας, θα συμπλήρωνα εγώ). Ωστόσο, το συνολικό κόστος που θα απολογιζόταν ΜΕΤΑ τους Ολυμπιακούς, δεν το μάθαμε ποτέ για την ακριβή υπόθεση "εθελοντισμός" που κράτησε 15 ημέρες, όμως σίγουρα υπερέβη κάθε προϋπολογισμό, όπως άλλωστε ολόκληρη αυτή η φιέστα που έγινε εις βάρος μας.

 

Σήμερα, το 2021 πού βρίσκεται ο εθελοντισμός;

Εγώ τον είδα σε ανθρώπους που δεν εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, και πήγαν σε γειτονικά σπίτια, ή χωριά, ή έφυγαν από την Αθήνα με δικά τους έξοδα να πάνε να σβήσουν φωτιές στην Πάρνηθα, στην Εύβοια και στη Γορτυνία.

 

Τον είδα σε ανθρώπους που πληρώνουν μόνοι τους τον εξοπλισμό τους, το κόστος μετακίνησής τους, δαπανούν την άδεια του καλοκαιριού τους.

 

Χωρίς υποσχέσεις για "απορρόφηση στο Δημόσιο", για "καταγραφή