Το "νέουτρον". Η μεγάλη πληγή που απειλεί την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας.

Κατά 99,9% δεν έχετε καν ακούσει τη λέξη. Και ομολογώ πως ούτε εγώ την ήξερα μέχρι πριν από λίγες ώρες. 

 

Και είναι η απόδειξη ότι κάποιες φορές τα παιδιά μας έχουν να μας διδάξουν απίστευτα πράγματα.

Η μικρή ιστορία που θα αιτιολογήσει και τον τίτλο του ποστ, ξεκινά με αφορμή των Πανελλήνιο Διαγωνισμό Φιλοσοφίας και τις συζητήσεις που κάνουμε με την θυγα(τέρα(ς) και σχετίζονται με τις ανθρώπινες σχέσεις και τη διαμόρφωση της κοινωνίας. Και κάπου ανάμεσα στον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και των Τζών Λόκ έσκασε και το "νέουτρον". 

 

Παναγιά μου, λέω τι θα ακούσω πάλι ο καψερός και λίγη ώρα μετά απορούσα πώς τόσο καιρό ήμουν τόσο τυφλός. 

 

Η νεολέρα μας λοιπόν έχει ανακαλύψει τον δικό της όρο για να "βαπτίσει" τον αδιάφορο άνθρωπο. Αυτόν που η ηθική του τελειώνει μπροστά σε μια οθόνη, αυτόν που όλη η μαχητικότητα εξαντλείται σε μια ανάρτηση στα σόσιαλ, αυτόν που στην πραγματική ζωή είναι ανύπαρκτος. Το νέουτρον.

Όμως τα παιδιά το έχουν πάει ακόμα πιο μακριά. 

Ένας μύθος από την εποχή του πολέμου μεταξύ των Πολιτειών"

Ένας από τους μύθους που κυκλοφορούν για τον Αμερικάνικο Εμφύλιο Πόλεμο (ή πιο σωστά τον "Πόλεμο μεταξύ των Πολιτειών") ήταν πως οι "καλοί και ανοιχτόμυαλοι" Βόρειοι απεχθάνονταν τον ρατσισμό των Νοτίων έναντι των μαύρων και μάλιστα έκαναν και ολόκληρο πόλεμο για να απελευθερώσουν τους μαύρους δούλους από την καταπίεση των Νότιων αφεντικών τους που τους βασάνιζαν και τους δολοφονούσαν. Βέβαια, ως συνήθως, η αλήθεια είναι πολύ πιο σύνθετη. 

 

Σύμφωνα με έρευνες και μαρτυρίες, οι Νότιοι δουλοκτήτες που φερόταν στους μαύρους σκληρά και απάνθρωπα ήταν μια μικρή μειοψηφία. Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα αφεντικά νοιάζονταν και φρόντιζαν τους μαύρους δούλους τους. Ναι, δεν τους έβλεπαν σαν ίσους και την στάση τους την χαρακτήριζε ένας αφ' υψηλού πατερναλισμός αφού αντιμετώπιζαν τους μάυρους σαν μικρά παιδιά, αλλά υπήρχε νοιάξιμο και πολύ συχνά και συναισθηματικό δέσιμο και από τις δυο πλευρές αφού οι λευκοί μεγάλωναν στα χέρια μαύρων νταντάδων και υπηρετριών και κινούνταν στους ίδιους χώρους. Αντίθετα, οι "πεφωτισμένοι" Βόρειοι , οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν είχαν δει ποτέ μαύρο στα μέρη τους, εκδήλωναν πολύ πιο συχνά ρατσιστική συμπεριφορά και θεωρούσαν αδιανόητο να έρθουν σε επαφή με έναν μαύρο. Τους μαύρους απλά τους χρησιμοποιούσαν για να ταπεινώνουν τους ηττημένους Νότιους στα δύσκολα χρόνια της "Ανοικοδόμησης" όταν οι Βόρειοι κυβερνούσαν τυραννικά τον Νότο σαν κατακτητές ( πχ όταν στερούσαν το δικαίωμα ψήφου από τους λευκούς που είχαν πολεμήσει εναντίον τους και το έδιναν αφειδώς στους μαύρους πρώην σκλάβους τους). 

 

Υπάρχει μια χαρακτηριστική σκηνή στο "Οσα Παίρνει ο Άνεμος" της Μάργκαρετ Μίτσελ (Εκδόσεις Κάκτος) που απεικονίζει το πώς έβλεπαν τους μαύρους οι Βόρειοι και οι Νότιοι. (παρεμπιπτόντως, το "Όσα Παίρνει ο Άνεμος" καταγράφει την πραγματικότητα στο Νότο πολύ πιο ρεαλιστικά από μελοδραματικά παραμυθάκια τύπου "Η Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά", που, ας μην το ξεχνάμε, γράφτηκε από μια γυναίκα που δεν είχε πάει ποτέ στις νότιες πολιτείες!).

"Tory Boy : Memoirs of the Last Conservative"

«Στο σχολείο μου η Βιομηχανική Επανάσταση παρουσιαζόταν, κατά κύριο λόγο, σαν μια ατελείωτη
λιτανεία φτώχειας και δυστυχίας και όχι η σημαντικότερη πρόοδος στο βιοτικό επίπεδο όλης της ανθρώπινης ιστορίας. Αυτό που συνέβη στη Βρετανία μεταξύ του 1840 και του 1900 ήταν ένα πραγματικό θαύμα, αφού μια χώρα με ραγδαία αυξανόμενο πληθυσμό κατάφερε να μειώσει δραστικά την φτώχεια, το έγκλημα, τις ασθένειες και τον αναλφαβητισμό, μια εποχή άνευ προηγουμένου βελτίωσης στις ζωές των περισσότερων ανθρώπων...

 

Είμαι αισιόδοξος

Πριν από κάποια χρόνια θεωρούμουν Μετριοπαθής.

 

Ήμουν πάντα υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων αλλά πάντα πίστευα ότι οι απαραίτητες δομές του κράτους πρέπει να είναι κρατικές. Ήμουν πάντα υπέρ της προσωπικής ευθύνης, κυρίως, για την υγεία άλλα και υπέρ της δημόσιας ασφάλισης. Πάντα ήμουν κατά της λαθρομετανάστευσης, ήμουν πάντα υπέρ της στρατιωτικής θητείας. Πάντα υπέρ των flat φόρων για όλη την κοινωνία (εκτός των εξαιρετικά αδύναμων) και πάντα κατά των επιδοματικών πολιτικών.

 

Ήμουν πάντα πολύ ελευθερικός στο τι μπορεί να κάνει ο καθένας στην προσωπική του ζωή, αρκεί να μην ενοχλεί τους άλλους.

 

Το ντύσιμο μου ήταν κάτι μεταξύ πανκ-μπλακμεταλά, που και που πιο επίσημο και το χιούμορ μου πιθανότατα λίγο πιο τραβηγμένο και σκοτεινό. Επίσης ήμουν μπασίστας σε διάφορα σχήματα, χωρίς κάποια επιτυχία.

 

Πλέον οι παραπάνω απόψεις και στάσεις θεωρούνται μπασιστικές, ακραίες που μόνο στελέχη
εγκληματικών οργανώσεων θα μπορούσαν να έχουν. Κατάπτυστες και εμπρηστικές που προκαλούν.

Σε άλλες εποχές θα έλεγε κάποιος ότι "μεγάλωσες" και αλλάζουν τα πράγματα. Η διαφορά είναι ότι όλες αυτές οι απόψεις που έχω ήταν αυτές που υπήρχαν από την αρχή της ανθρωπότητας και το κυριότερο, προς υπεράσπιση μου, είναι, πως βλέποντας αυτούς που έχουν "αντίθετες" (χρησιμοποιώ τη λέξη αυτή για να επιταχύνω τη σκέψη μου) απόψεις, τον τρόπο που ζουν, την συμπεριφορά τους, τις ηττοπαθείς νιχιλιστικές και ανελέητα λάγνες τους στάσεις επιβεβαιώνω τη μαζική αυτή ψύχωση και υστερία. Αυτή η κουλτούρα θα είναι απλά μια παρένθεση σε αυτό που λέμε ιστορία, ο λόγος είναι ότι όλες αυτές οι απόψεις στηρίζονται κυρίως σε κατώτερα ένστικτα και θέσεις σχετικά με "συναισθήματα" παρά σε κάποια πρόταση για λύση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στη σημερινή εποχή. Το μόνο που προσφέρεται είναι μία ανακούφιση για αποφυγή ανάληψης ευθυνών για την "κακοτυχία" του καθένα και την αποφυγή καταβολής οποιασδήποτε προσπάθειας. 

 

Το πιο σημαντικό; 

 

Τα άτομα αυτά βασίζονται ξεκάθαρα στη δουλειά άλλων, στο σύστημα, την ελίτ που προωθεί τις τάσεις αυτή που βάζει παντού θεμέλια μέσω των κράτων-υπηρετών της και σε μίκρο-επίπεδο σε κακούς ή ανύπαρτκους γονείς, για να σταθούν εκεί που είναι, χωρίς καμία πραγματική πρόοδο ή εξέλιξη. Όσα βήματα πίσω και αν έκανε η ανθρωπότητα λόγω της κουλτούρας της πολιτικής ορθότητας, του πραγματικού ολοκληρωτισμού, αλλά και τα άλλα ακραία που βιώνουμε και ακούμε, ακόμα και για την ύλη της βιολογίας Ά Γυμανσίου, θα είναι απλά μία μικρή περίοδος που θα περάσει και θα εξαφανιστεί.

 

Προσπαθώ να σας πω ότι είμαι αισιόδοξος.

#παρακμή #Πρόοδος

 

G.SKLEROS

ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΥΚΩΣΑΝ ΟΙ ΜΕΘ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ;

 

Ακούμε τις τελευταίες μέρες ότι οι ΜΕΘ για Covid-19 στην Θεσσαλονίκη έχουν φτάσει στα όρια τους.

Όταν το ακούει αυτό ο κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος, τι θα σκεφτεί;

- Ω, ρε μάνα μου! Αν έχουν ήδη μπουκώσει από αρχές Οκτωβρίου οι ΜΕΘ, φαντάσου να χειμωνιάσει κιόλας...

Αυτή είναι μία λογική υπόθεση, ως εδώ.

Όμως αυτή με την σειρά της θα μπορούσε να οδηγήσει και σε μία 2η υπόθεση:

- Φαντάσου τι κύμα κορονοϊού έρχεται εφέτος, αφού ήδη έχουμε τόσους νοσηλευόμενους από τώρα, που ακόμη δεν χειμώνιασε!

Αυτή η υπόθεση όμως δεν είναι και τόσο λογική, γιατί η κίνηση στα νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης είναι περίπου 3 φορές λιγότερη από την περασμένη άνοιξη!

Αρα, εδώ "λείπει θεματικό περιεχόμενο": που κάποιοι έχουν σκόπιμα φροντίσει να λείπει, γιατί έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, σχετικά με την κατάσταση αυτή.

__________________________________________

ΤΟ ΘΕΜΑΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΟΥ ΛΕΝΕ

Αυτό που δεν σου λένε καλοπροαίρετε υπήκοε, είναι ότι οι ΜΕΘ μπούκωσαν, επειδή είναι ΠΟΛΥ ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ εφέτος, από πέρυσι!

Οπως κατήγγειλε ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος, ενώ τον προηγούμενο χειμώνα οι